Esperanto

Esperanto
Projektautor Ludwik Lejzer Zamenhof
Jahr der Veröffentlichung 1887
Sprecher etwa 1000 Muttersprachler; insgesamt zwischen 0,5 und 2 Millionen Sprecher
Linguistische
Klassifikation
Sprachcodes
ISO 639-1 eo
ISO 639-2 epo
ISO 639-3 epo
Symbole
Esperantoflagge Jubiläumssymbol
Textprobe
La akcento estas sur la antaŭlasta silabo. La kernon de la silabo formas vokalo. Vokaloj ludas grandan rolon en la ritmo de la parolo. Substantivoj finas per -o, adjektivoj per -a. La signo de la pluralo estas -j. La pluralo de lasta vorto estas lastaj vortoj.

Esperanto ist die am weitesten verbreitete Plansprache. Ihre heute noch gültigen Grundlagen wurden als Internationale Sprache 1887 von dem Augenarzt Ludwik Lejzer Zamenhof veröffentlicht, dessen Pseudonym Doktoro Esperanto („Doktor Hoffender“) zum Namen der Sprache wurde.

  1. Jouko Lindstedt: Native Esperanto as a Test Case for Natural Language. (Memento vom 16. Juli 2011 im Internet Archive) In: Mickael Suominen et al. (Hrsg.): A Man of Measure. Festschrift in Honour of Fred Karlsson on his 60th Birthday. 2006, S. 47–55.
  2. Ethnologue.com, Population: "this language has between 10 thousand and 1 million total users" “Institutional” use.
  3. Die deutsche Ausgabe des sogenannten Unua Libro (Titel, deutsch: „Internationale Sprache. Vorrede und vollständiges Lehrbuch“) erschien am 24. November 1887, die erste, russische Ausgabe am 26. Juli (beides greg. Kalender). Adam Zakrzewski: Historio de Esperanto 1887–1912. Fotorepreso de la eldono Varsovio, 1913, 2. Auflage. Varsovio (Warschau) 1979.