Am Bächle


[114]

Am Bächle.
 im September 1879

S Bächle schwätzt im Busch verborga
Und as sait: „Heazbruder, lach
Au mit miar, wirf deini Sorga
Keackle zuamer rei’ in Bach.

5
Wött i ällas äschtamiara,

Windla oder Schlotzerbleatz,
Glei da’n Appatit verliara,
Brüaderle, nôch wär as leatz.[1]

Richt mer au a reacht verheiter[2]

10
Bour sei’ Güll[3] ins Bettle nei’,

Lauf i denischt[4] luschtig weiter,
Wear vom sealbar wieder rei’.
 
[115] Oder wenn a môl a Gearber
Seine kirri[5] Kogahäut[6]

15
In mi hängt und druff der Färber

Nôch sei’ Giftbrüah in me keit,

Sott i dô dahinta bleiba
Und verzürnt in Winkel stauh’,
S Bläterle[7] dött zema kleiba[8]

20
Und koi’ Tröpfle von mer lau’?


Bruadar, laß du deine Sorga,
Ischt au heu’t a Reagatag,
Scheint doch wieder moanamorga[9]
D Sonna über Busch und Hag.

25
Älles lôht se überwinda,

Nu’ da Kopf äll oba trait!
Glaubs, du weasch in kuzem finda,
S Bächle hä der d Wôhret gsait.“


  1. ↑ Gefehlt.
  2. ↑ Verschlagener, boshafter.
  3. ↑ Jauche.
  4. ↑ Dennoch.
  5. ↑ Ekelhaft.
  6. ↑ Häute toter Tiere.
  7. ↑ Blase.
  8. ↑ Zusammenklemmen.
  9. ↑ Am Morgen des morgigen Tags.