Der Goischt

[139]

Der Goischt.

Miar hôt a môl mei’ Uschlabäs,^[1]
Dui Knickere, zum Klôsa^[2]
Vom Vetter selig gea’ a Häs^[3]
Vol Pichana^[4] und Môsa:^[5]

A Ribelhos^[6] mit Polatur,^[7]

Dui könn ma’ jô noh wenda,
Druimôl verbleatzt und denischt^[8] dur
An boidi Knui und hinta;

En Samatlender^[9] raut vom Schwoiß

Wärnaut^[10] aß wia a Ziagal,

Und Aermel von der Nasaboiz^[11]
Davonna da’ mit Spiagal;

Derzua a Winterleible^[12] fei’,
A pelzis von Ouäadar,^[13]

Nu’ schad, daß, wo a Pelz ischt gsei’,

Jetz glitzgat s nacket Leadar.

[140] Dô hôt se mi – und des ischt wôhr –
Aell Puff ums Häsle gfrôgat
Und mi wohl beima Viataljôhr

Aell ums Vergealtsgott plôgat.

Was gschieht? Dô stirbt des Weible gäh,
I wäunsch er s ebig Leaba,
Hau’ gmoint, daß i gnua dankat hä
Und gnua Vergealtsgott geaba.

Sui aber hôt au dô noit gnua.

Zmôl hair i se dô niasa.
I sag: „Gott geab der d ebig Ruah,
Was muascht denn gauh’ noh büaßa?“

Dô nuist se noh môl überlout,

Jô, druimôl hôt se gnossa,

Jetz hau’ mer nimma z schwätzet trout,
Denn s Zäpfle isch mer gschossa.^[14]

Uff oi’ môl sait dô Uschla Goischt:
„Hôscht au noh s Vetters Hosa

Und s pelzi Leibli, wo der, woischt,

Hau’ gea’ zum Alamosa?“

[141] „„Jô, Gott vergealts,““ sag i druff na’,
„„Der Hearr im Himmel doba!
Stôhscht eaba gauh’ um eabbas a’,^[15]

Nôch will es füar di globa.““^[16]

Dô sait se: „S sei der it verhehlt,
Jetz bi’n i frei vom Baisa,
Miar hôt noh Oi’ Vergealtsgott gfehlt,
I dank der füar s Vertlaisa.“^[17]

Dô wach i ouf, lieg blauß im Bett,

– So macht der Trom oim Possa –
Und hau’ a ghörigs Gschuder^[18] ghätt,
Und i hau’ seall so gnossa!