Der Mühlberg
Frankfurt, ja von Deutschland, ja von ganz
Was is Neapel mit seim Golf? –
Bleib hie! un reit’ derr ja kään Wolf!
Des bissi Meer mit Ischia,
Mit Capri un mit Procida, –
Drei Insele, – was guckt merr viel?
Die hat ääch unser Brickemihl!
Un der Vesuv, – des bissi Rääch!
Des könne unser Bäcker ääch!
Un Stambul mit seim Bosperus
Un goldern Horn, was is es? – Stuß!
Skutari dribb, – was mir draa leiht!
Ich schenk en die asjatisch Seit!
Ääch Frankfurt hat sei Hibb un Dribb
Und’s is net halb so weit enibb;
Merr bleibt da in seim Weltdhääl doch; –
So fremde Kerl, des fehlt ääm noch!
Un uff dem Rigi in der Schweiz, -–
Guckt merr de Mää? – Krieh’s beese Kreiz!
Nix guckt merr als nor sibbzeh See,
Un wo merr higuckt, nix als Schnee,
Kään Rieweacker un kää Korn, –
Die Jungfrää nor und’s Wetterhorn;
Kään Lattche un kään Zellerie
Als wie am Fuß vom Mühlbeerg hie!
Un von der Wildspitz in Terol,
Guckt merr de Pathorn da? Jawohl!
Von Sachsehause noch kää Stick!
Noch net den Gickel uff der Brick!
Von Ofebach is gar kää Redd,
Merr guckt sogar die Määkur net;
Um Hochstadt is merr ääch gestrippt,
Wo’s doch so gute Handkäs gibbt.
Un vom Sankt Gebhard am Voral,
Was kann merr gucke? Beerg un Dhal
Un owe driwer Luft un Licht
Un Wolke! – was e alt Geschicht!
Un unne See un Bäch un Fliß,
Mehr Wasser als wie nethig is!
Un Lindau uff re Insel gar,
Als wär im Land der Blatz so raar!
Am Brocke un der Riesekopp
Hängts ganze Jahr e Newelzopp;
Un wann merr von dem Trippstää sieht
Guckt merr uff grine Zuckerhieth;
Nach Kieholz riecht die ganz Nadur!
Von Owerrad sieht merr kää Spur,
Des doch e Lag’ noch scheener hat
Wie Blankeborg un Rudelstadt.
Was is, von Binge aa, der Rhei
Bis Cowelenz? – Was steckt da drei?
Was Lorelei mitsammt der Katz!
Der Mihlberg is der scheenste Blatz!
Der leiht im Frankforter Gebiet,
Un wann er ääch net alpegliht
Un net bis in die Wolke steiht,
Geschieht des aus Bescheidenheit.
Korzum, es is uff dere Welt
Kää Plätzi, was merr so gefällt!
Merr guckt ins enger Vatterland
Un hat gleich alles bei der Hand;
Wääß jeden Thorn un Bääm un Ast
Un kennt sich aus bis Wickert fast;
Merr guckt sich’s aa mit Seeleruh
Un braucht kää Landkaart net derrzu.