Die Begegnung


[131]
Die Begegnung.


Merr hatte im Mondschei uns Treu geschworn, –
Inzwische hat’s viel geregent, –
Nach viele Jahrn sin vor de Dhorn
Merr uns emal begegent;
Sie Hatt’ viel Zäh un Haarn verlorn,
Doch war se mit Kinner gesegent.

Ääch ich hatt’ längst mei Lockegold
In Silwer merr umgewechselt;
Ääch mancher Zah war abgetrollt
Aus Elfebää gedrechselt.
Ich wußt net ob ich se grüße sollt, –
Ääch sie schien ebbes perplexelt.

Un als ich se, ach, so komme sah
Im Trippelschritt, im gemache,
Von Venus Amathusia
Der Iwergang zu em e Drache;
Ich glääb, es war merr des Flenne nah
Un noch viel näher des Lache.

Sie selwer hat Ebbes unnerdrickt,
Ich hoff, net die pure Threne;
Dann hawwe merr uns aageblickt
Wann ääch net ganz mit Sehne;
Ich hab se gegrüßt, sie hat genickt;
Vor Wehmuth mußte merr gehne.


[132]

Was ich gefiehlt im Herze mei
Von jugendlich wonnige Flamme, –
So muß em alte Postknecht sei,
Em alte, weiland stramme,
Trifft der im Eisebahnhof drei
Mi’m Markschiffer zusamme.