In’t Vörbigahn

[589]

Im Vorbeigehen.
Nach einem Gemälde von Heinr. Rasch.

[596]

 In’t Vörbigahn.
 (Zu dem Bilde S. 589)

Blue Heben[1], blue See;
Bülgen[2] witt, as niegen[3] Snee.
Gau[4] in’t Boot to goode Stünn[5],
In’t Vörbigahn schient de Sünn!

5
Süh’, wer steiht doar in de Sand,

Neeg[6] jüst bi de Waterkant?
As dat Gras weiht Rock und Hoar;
Dunner, steiht mien Trina doar?

Söben Johr bün ick ehr good

10
Blot to friegen[7] fehl’ de Mood[8];

Wenn ick mi dat rech’ bewenn,
Bring ick mal uns’ Saak to Enn!

„Dag ook, Trina!“ „Dag ook, Klaas!“
Na, hüt makt dat Seilen[9] Spaas?“

15
„Ja – – – un, wat ick seggen wull, –

Deern, wat löppt de Tied doch dull!“

Trina wiest de Tän[10] un lacht.
„Wull, mien Klaas un du geihst sacht’.“
„Ja – – un wi kriegt griese[11] Hoar;

20
Kumm, wi makt den Putt hüt kloar[12]!“


Blue Heben, blue See;
Bülgen witt, as niegen Snee.
In’t Vörbigahn kümmt de Mood
Un wat lang woart, dat ward good.
 Johannes Wilda.


  1. ↑ Himmel.
  2. ↑ Wolken.
  3. ↑ neu.
  4. ↑ rasch.
  5. ↑ Stunde.
  6. ↑ nahe.
  7. ↑ heiraten.
  8. ↑ Mut.
  9. ↑ Segeln.
  10. ↑ Zähne.
  11. ↑ graue.
  12. ↑ Den Tag klar machen = eine Sache fest abmachen.