In’t Vörbigahn
_b_589.jpg)
Im Vorbeigehen.
Nach einem Gemälde von Heinr. Rasch.
In’t Vörbigahn.
(Zu dem Bilde S. 589)
Blue Heben[1], blue See;
Bülgen[2] witt, as niegen[3] Snee.
Gau[4] in’t Boot to goode Stünn[5],
In’t Vörbigahn schient de Sünn!
Neeg[6] jüst bi de Waterkant?
As dat Gras weiht Rock und Hoar;
Dunner, steiht mien Trina doar?
Söben Johr bün ick ehr good
Wenn ick mi dat rech’ bewenn,
Bring ick mal uns’ Saak to Enn!
„Dag ook, Trina!“ „Dag ook, Klaas!“
Na, hüt makt dat Seilen[9] Spaas?“
Deern, wat löppt de Tied doch dull!“
Trina wiest de Tän[10] un lacht.
„Wull, mien Klaas un du geihst sacht’.“
„Ja – – un wi kriegt griese[11] Hoar;
Blue Heben, blue See;
Bülgen witt, as niegen Snee.
In’t Vörbigahn kümmt de Mood
Un wat lang woart, dat ward good.
Johannes Wilda.