Wäldmännchensdag

[11]
Wäldmännchensdag.[1]
(Abteröder Mundart.)

I.
„Es äß nit ze kähld unn äß scheene Bahn,

Disse Middag schbann ich dän Bruhnen ahn;
Ich kriche nach Gäld vum’me Hänelsmann,[2]
Wäll seh, ob ich’s me nit gelange kann!“

II.
5
So schbricht där Buer zo sinner Frai.[3] –

„Das kannste De nor uß’me Kobbe geschlai!
Wär hied’ ahn Geschäfde gedenke mag!
Du weißt dach,[4] hiede äß Wäldmännchensdag!

III.
Doa gätt dach känn Mensch ohne Not äwwer Länd,
10
Sist[5] schdätt’e joa gähnz in Wäldmännchens Hand.

Das kann eime lichde[6] dän Hals ümgedreh! –
Gäh[7] Dich zefreden, ich loah Dich nit geh!“

IV.
Der Buer lacht. „So loaß dach dän Quatsch!

Glaiw[8] dach nit ahn so Aehldwiewer-Geklatsch!

15
Dinn Wäldmännchen did me gänz sicher nischt,

Ich wäll mich schunn värseh, daß mich’s nit erwischt!“

V.
Där Buer fährt los im’ de Middagesziet;[9]

De Bahn äß wohl glatt, dach där Wäg äß wiet. –
Wie där Buer sinn Gäld im’me Biddel hät,

20
Sinn Schlädden leddig[10] bim Wärtshuse schdätt.


VI.
Där Buer trinkt änn Grok, unn nach ännen Grok,

Bähld wärd’s ämm ze woarm; uß dän Aewwerrock!
Zeletzt wärd ai nach änn Schbälchen[11] gemacht,
Un wie hä non haim wäll, äß finstere Nacht.

VII.
25
Verdammt! Kunn[12] där Mond nit am’me Himmel geschdeh?

Blind äß de Ladärne, kaum kam’me geseh!
Unn hä äß so schlefrig, es äß ämm so woarm!
Dän Zägel[13] laid[14] hä gähnz los’ äwwer’n Oarm.

VIII.
Där Bruhne gätt los. Bähld sinn se im’me Wäld. –
30
Was hät dach de Frai vum’me Männchen verzählt?

Was es dach nach vär dumme Wiewesliede gitt!
Aenn Kärrel wie hä, nä, där färchdet sich nit! – –

IX.
Doa knackt was im’me Holze! Woar das nor änn Ast?

Där Buer sinnen Zägel dach fester jetzt faßt.

35
Där Guhl wäll nit wedder; was hät dänn das Deer?

Zum Dunnerwedder! Wo schiet[15] hä dänn vär?

[12]
X.
De Geschel[16] fährt susend ämm äwwer dän Kobb,

Doa sätzt sich das schiemende[17] Deer in Galobb.
Där Schlädden kibbt im am’me Mielenschdein,

40
Bie däm bliewt där Buer im’me Bloode lain. –


XI.
Där Bruhne kimmet allein in där Nacht.

Vär sinnen Schdall hät’e Halt gemacht.
Doa schdätt’e zäddernd, das Muhl vuller Schuhm.[18]. –
De Frai wachet uff vunn ’em grusigen Truhm. –

XII.
45
Se fungen[19] dän Buer in rodem Schnee,

Hä sälwer woar wiß, däm dat nischt meh weh.
Unn einer heimlich zum ännern schbrach:
„Non glaiwest’s wohl! Hiede woar Wäldmännchensdag“!

Helene Brehm.     


  1. ↑ der 2te Januar
  2. ↑ Handelsmann
  3. ↑ Frau
  4. ↑ doch
  5. ↑ sonst
  6. ↑ leicht
  7. ↑ gib
  8. ↑ glaub
  9. ↑ um die Mittagszeit
  10. ↑ leer
  11. ↑ Spielchen
  12. ↑ konnte
  13. ↑ Zügel
  14. ↑ legt
  15. ↑ scheut
  16. ↑ Peitsche
  17. ↑ schäumende
  18. ↑ Schaum
  19. ↑ fanden