accanere (Konjugation) (Latein)
- zurück zu accanere
| Infinitive |
|
Infinitiv Präsens |
Infinitiv Perfekt |
Infinitiv Futur |
| Aktiv |
accanere |
accanuisse |
— |
| Passiv |
accanī |
— |
— |
| Partizipien |
|
Präsens Aktiv |
Perfekt Passiv |
Futur Aktiv |
| accanēns |
— |
— |
| Gerundium, Gerundivum, Supina |
| Gerundium |
Gerundivum |
Supinum I |
Supinum II |
| accanendī |
accanendus, -a, -um |
— |
— |
Imperativ
| Person |
Präsens |
Futur |
| Aktiv |
Passiv |
Aktiv |
Passiv |
| Sg. 2. Pers. |
accane! |
accanere! |
accanitō! |
accanitor! |
| Sg. 3. Pers. |
|
|
accanitō! |
accanitor! |
| Pl. 2. Pers. |
accanite! |
accaniminī! |
accanitōte! |
|
| Pl. 3. Pers. |
|
|
accanuntō! |
accanuntor! |
Indikativ und Konjunktiv
| Präsens |
|
Aktiv |
Passiv |
| Person |
Indikativ |
Konjunktiv |
Indikativ |
Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. |
accanō |
accanam |
accanor |
accanar |
| Sg. 2. Pers. |
accanis |
accanās |
accaneris |
accanāris |
| Sg. 3. Pers. |
accanit |
accanat |
accanitur |
accanātur |
| Pl. 1. Pers. |
accanimus |
accanāmus |
accanimur |
accanāmur |
| Pl. 2. Pers. |
accanitis |
accanātis |
accaniminī |
accanāmini |
| Pl. 3. Pers. |
accanunt |
accanant |
accanuntur |
accanantur |
| Text |
| Imperfekt |
|
Aktiv |
Passiv |
| Person |
Indikativ |
Konjunktiv |
Indikativ |
Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. |
accanēbam |
accanerem |
accanēbar |
accanerer |
| Sg. 2. Pers. |
accanēbās |
accanerēs |
accanēbāris |
accanerēris |
| Sg. 3. Pers. |
accanēbat |
accaneret |
accanēbātur |
accanerētur |
| Pl. 1. Pers. |
accanēbāmus |
accanerēmus |
accanēbāmur |
accanerēmur |
| Pl. 2. Pers. |
accanēbātis |
accanerētis |
accanēbāminī |
accanerēminī |
| Pl. 3. Pers. |
accanēbant |
accanerent |
accanēbantur |
accanerentur |
| Text |
| Futur I |
|
Aktiv |
Passiv |
| Person |
Indikativ |
Konjunktiv |
Indikativ |
Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. |
accanam |
|
accanar |
|
| Sg. 2. Pers. |
accanēs |
accanēris |
| Sg. 3. Pers. |
accanet |
accanētur |
| Pl. 1. Pers. |
accanēmus |
accanēmur |
| Pl. 2. Pers. |
accanētis |
accanēminī |
| Pl. 3. Pers. |
accanent |
accanentur |
| Text |
| Perfekt |
|
Aktiv |
Passiv |
| Person |
Indikativ |
Konjunktiv |
Indikativ |
Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. |
accanuī |
accanuerim |
— |
— |
| Sg. 2. Pers. |
accanuistī |
accanueris |
— |
— |
| Sg. 3. Pers. |
accanuit |
accanuerit |
— |
— |
| Pl. 1. Pers. |
accanuimus |
accanuerimus |
— |
— |
| Pl. 2. Pers. |
accanuistis |
accanueritis |
— |
— |
| Pl. 3. Pers. |
accanuērunt |
accanuerint |
— |
— |
| Text |
| Plusquamperfekt |
|
Aktiv |
Passiv |
| Person |
Indikativ |
Konjunktiv |
Indikativ |
Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. |
accanueram |
accanuissem |
— |
— |
| Sg. 2. Pers. |
accanuerās |
accanuissēs |
— |
— |
| Sg. 3. Pers. |
accanuerat |
accanuisset |
— |
— |
| Pl. 1. Pers. |
accanuerāmus |
accanuissēmus |
— |
— |
| Pl. 2. Pers. |
accanuerātis |
accanuissētis |
— |
— |
| Pl. 3. Pers. |
accanuerant |
accanuissent |
— |
— |
| Text |
| Futur II |
|
Aktiv |
Passiv |
| Person |
Indikativ |
Konjunktiv |
Indikativ |
Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. |
accanuerō |
|
— |
|
| Sg. 2. Pers. |
accanueris |
— |
| Sg. 3. Pers. |
accanuerit |
— |
| Pl. 1. Pers. |
accanuerimus |
— |
| Pl. 2. Pers. |
accanueritis |
— |
| Pl. 3. Pers. |
accanuerint |
— |