accubāre (Konjugation) (Latein)
- zurück zu accubare
| Infinitive |
|
Infinitiv Präsens |
Infinitiv Perfekt |
Infinitiv Futur |
| Aktiv |
accubāre |
accubuisse |
accubitūrum, -am, -um esse |
| Passiv |
accubārī |
accubitum, -am, -um esse |
accubitum īrī |
| Partizipien |
|
Präsens Aktiv |
Perfekt Passiv |
Futur Aktiv |
| accubāns |
accubitus, -a, -um |
accubitūrus, -a, -um |
| Gerundium, Gerundivum, Supina |
| Gerundium |
Gerundivum |
Supinum I |
Supinum II |
| accubandī |
accubandus, -a, -um |
accubitum |
accubitū |
Imperativ
| Person |
Präsens |
Futur |
| Aktiv |
Passiv |
Aktiv |
Passiv |
| Sg. 2. Pers. |
accubā! |
accubāre! |
accubātō! |
accubātor! |
| Sg. 3. Pers. |
|
|
accubātō! |
accubātor! |
| Pl. 2. Pers. |
accubāte! |
accubāminī! |
accubātōte! |
|
| Pl. 3. Pers. |
|
|
accubantō! |
accubantor! |
Indikativ und Konjunktiv
| Präsens |
|
Aktiv |
Passiv |
| Person |
Indikativ |
Konjunktiv |
Indikativ |
Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. |
accubō |
accubem |
accubor |
accuber |
| Sg. 2. Pers. |
accubās |
accubēs |
accubāris |
accubēris |
| Sg. 3. Pers. |
accubat |
accubet |
accubātur |
accubētur |
| Pl. 1. Pers. |
accubāmus |
accubēmus |
accubāmur |
accubēmur |
| Pl. 2. Pers. |
accubātis |
accubētis |
accubāminī |
accubēminī |
| Pl. 3. Pers. |
accubant |
accubent |
accubantur |
accubentur |
| Text |
| Imperfekt |
|
Aktiv |
Passiv |
| Person |
Indikativ |
Konjunktiv |
Indikativ |
Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. |
accubābam |
accubārem |
accubābar |
accubārer |
| Sg. 2. Pers. |
accubābās |
accubārēs |
accubābāris |
accubārēris |
| Sg. 3. Pers. |
accubābat |
accubāret |
accubābātur |
accubārētur |
| Pl. 1. Pers. |
accubābāmus |
accubārēmus |
accubābāmur |
accubārēmur |
| Pl. 2. Pers. |
accubābātis |
accubārētis |
accubābāminī |
accubārēminī |
| Pl. 3. Pers. |
accubābant |
accubārent |
accubābantur |
accubārentur |
| Text |
| Futur I |
|
Aktiv |
Passiv |
| Person |
Indikativ |
Konjunktiv |
Indikativ |
Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. |
accubābō |
|
accubābor |
|
| Sg. 2. Pers. |
accubābis |
accubāberis |
| Sg. 3. Pers. |
accubābit |
accubābitur |
| Pl. 1. Pers. |
accubābimus |
accubābimur |
| Pl. 2. Pers. |
accubābitis |
accubābiminī |
| Pl. 3. Pers. |
accubābunt |
accubābuntur |
| Text |
| Perfekt |
|
Aktiv |
Passiv |
| Person |
Indikativ |
Konjunktiv |
Indikativ |
Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. |
accubuī |
accubuerim |
accubitus, -a, -um sum |
accubitus, -a, -um sim |
| Sg. 2. Pers. |
accubuistī |
accubueris |
accubitus, -a, -um es |
accubitus, -a, -um sīs |
| Sg. 3. Pers. |
accubuit |
accubuerit |
accubitus, -a, -um est |
accubitus, -a, -um sit |
| Pl. 1. Pers. |
accubuimus |
accubuerimus |
accubitī, -ae, -a sumus |
accubitī, -ae, -a sīmus |
| Pl. 2. Pers. |
accubuistis |
accubueritis |
accubitī, -ae, -a estis |
accubitī, -ae, -a sītis |
| Pl. 3. Pers. |
accubuērunt |
accubuerint |
accubitī, -ae, -a sunt |
accubitī, -ae, -a sint |
| Text |
| Plusquamperfekt |
|
Aktiv |
Passiv |
| Person |
Indikativ |
Konjunktiv |
Indikativ |
Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. |
accubueram |
accubuissem |
accubitus, -a, -um eram |
accubitus, -a, -um essem |
| Sg. 2. Pers. |
accubuerās |
accubuissēs |
accubitus, -a, -um erās |
accubitus, -a, -um essēs |
| Sg. 3. Pers. |
accubuerat |
accubuisset |
accubitus, -a, -um erat |
accubitus, -a, -um esset |
| Pl. 1. Pers. |
accubuerāmus |
accubuissēmus |
accubitī, -ae, -a erāmus |
accubitī, -ae, -a essēmus |
| Pl. 2. Pers. |
accubuerātis |
accubuissētis |
accubitī, -ae, -a erātis |
accubitī, -ae, -a essētis |
| Pl. 3. Pers. |
accubuerant |
accubuissent |
accubitī, -ae, -a erant |
accubitī, -ae, -a essent |
| Text |
| Futur II |
|
Aktiv |
Passiv |
| Person |
Indikativ |
Konjunktiv |
Indikativ |
Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. |
accubuerō |
|
accubitus, -a, -um erō |
|
| Sg. 2. Pers. |
accubueris |
accubitus, -a, -um eris |
| Sg. 3. Pers. |
accubuerit |
accubitus, -a, -um erit |
| Pl. 1. Pers. |
accubuerimus |
accubitī, -ae, -a erimus |
| Pl. 2. Pers. |
accubueritis |
accubitī, -ae, -a eritis |
| Pl. 3. Pers. |
accubuerint |
accubitī, -ae, -a erunt |