capitularius
capitularius (Latein)
Substantiv, m
| Kasus | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativ | capitularius | capitulariī |
| Genitiv | capitulariī | capitulariōrum |
| Dativ | capitulariō | capitulariīs |
| Akkusativ | capitularium | capitulariōs |
| Vokativ | capitularie | capitulariī |
| Ablativ | capitulariō | capitulariīs |
Worttrennung:
- ca·pi·tu·la·ri·us, Genitiv: ca·pi·tu·la·rii
Bedeutungen:
- [1] mittellateinisch: Steuereinnehmer
- [2] mittellateinisch: Einnehmer grundherrlicher Abgaben
Beispiele:
- [1]
Übersetzungen
[1] Steuereinnehmer
|
[2] Einnehmer grundherrlicher Abgaben
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1, 2] Jan Frederik Niermeyer, Co van de Kieft, J. W. J. Burgers: Mediae latinitatis lexicon minus – Mittellateinisches Wörterbuch. In zwei Bänden. 2. Auflage. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2002, DNB 965619362, Band 1, Seite 180, Eintrag „capitularius“