coniuratio

coniuratio (Latein)

Substantiv, f

Kasus Singular Plural
Nominativ coniūrātio coniūrātiōnēs
Genitiv coniūrātiōnis coniūrātiōnum
Dativ coniūrātiōnī coniūrātiōnibus
Akkusativ coniūrātiōnem coniūrātiōnēs
Vokativ coniūrātio coniūrātiōnēs
Ablativ coniūrātiōne coniūrātiōnibus

Worttrennung:

con·iu·ra·tio, Genitiv: con·iu·ra·ti·o·nis

Bedeutungen:

[1] gemeinsamer Schwur eines Eids
[2] eidliche Verbindung von Personen; Verschwörung

Herkunft:

Ableitung zu dem Verb coniurare  la mit dem Suffix -tio  la[1]

Beispiele:

[1]
[2] „is M. Messala M. Pisone consulibus regni cupiditate inductus coniurationem nobilitatis fecit et civitati persuasit, ut de finibus suis cum omnibus copiis exirent:“ (Caes. Gall. 1,2,1)[2]

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[2] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „coniuratio“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 1491.
[2] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „coniuratio
[1, 2] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „coniuratio“ Seite 449.

Quellen:

  1. P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „coniuratio“ Seite 449.
  2. Gaius Iulius Caesar: Bellum Gallicum. In: Wolfgang Hering (Herausgeber): Commentarii. stereotype 1. Auflage. Vol. I, Walter de Gruyter, Berlin/New York 2008, ISBN 978-3-598-71127-5 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Erstauflage 1987), Seite 1.