coniuratio
coniuratio (Latein)
Substantiv, f
| Kasus | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativ | coniūrātio | coniūrātiōnēs |
| Genitiv | coniūrātiōnis | coniūrātiōnum |
| Dativ | coniūrātiōnī | coniūrātiōnibus |
| Akkusativ | coniūrātiōnem | coniūrātiōnēs |
| Vokativ | coniūrātio | coniūrātiōnēs |
| Ablativ | coniūrātiōne | coniūrātiōnibus |
Worttrennung:
- con·iu·ra·tio, Genitiv: con·iu·ra·ti·o·nis
Bedeutungen:
- [1] gemeinsamer Schwur eines Eids
- [2] eidliche Verbindung von Personen; Verschwörung
Herkunft:
Beispiele:
- [1]
- [2] „is M. Messala M. Pisone consulibus regni cupiditate inductus coniurationem nobilitatis fecit et civitati persuasit, ut de finibus suis cum omnibus copiis exirent:“ (Caes. Gall. 1,2,1)[2]
Übersetzungen
[1] gemeinsamer Schwur eines Eids
[2] eidliche Verbindung von Personen
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [2] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „coniuratio“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 1491.
- [2] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „coniuratio“
- [1, 2] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „coniuratio“ Seite 449.
Quellen:
- ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „coniuratio“ Seite 449.
- ↑ Gaius Iulius Caesar: Bellum Gallicum. In: Wolfgang Hering (Herausgeber): Commentarii. stereotype 1. Auflage. Vol. I, Walter de Gruyter, Berlin/New York 2008, ISBN 978-3-598-71127-5 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Erstauflage 1987), Seite 1.