Aaroneus

Aaroneus (Latein)

Adjektiv

Nominativ Singular und Adverbia
Steigerungsstufe m f n Adverb
Positiv AāroneusAāroneaAāroneum
Komparativ
Superlativ
Alle weiteren Formen: Flexion:Aaroneus

Worttrennung:

Aaro·ne·us

Bedeutungen:

[1] spätlateinisch, Christentum: sich auf den Hohepriester Aaron beziehend

Herkunft:

Ableitung zu dem Eigennamen Aaron  la

Beispiele:

[1] „nunc igitur, prisca quoniam sub imagine sanctum / foedus Aaroneis pignoribus geritur, / sobria tranquillis agitentur gaudia votis, / Christus ubique pii voce sonet populi.“ (Paul. Nol. carm. 25,27–30)[1]

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „Aroneus“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 584.
[1] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „Aaroneus“ Spalte 41.

Quellen:

  1. S. Pontius Meropius Paulinus Nolanus: Opera. Herausgeber: Wilhelm von Hartel (= Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum. Band 30). 1. Auflage. Pars II: Carmina. Indices voluminum XXVIIII et XXX. Österreichische Akademie der Wissenschaften, Prag/Wien/Leipzig 1894 (Internet Archive)., Seite 239.