Catulaster
Catulaster (Latein)
Substantiv, m
| Kasus | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativ | Catulaster | Catulastrī |
| Genitiv | Catulastrī | Catulastrōrum |
| Dativ | Catulastrō | Catulastrīs |
| Akkusativ | Catulastrum | Catulastrōs |
| Vokativ | Catulastre | Catulastrī |
| Ablativ | Catulastrō | Catulastrīs |
Worttrennung:
- Ca·tul·as·ter, Genitiv: Ca·tul·as·tri
Bedeutungen:
- [1] klassischlateinisch: Nachahmer des Catulus in schlechter Weise
Beispiele:
- [1]
Übersetzungen
[1] Nachahmer des Catulus in schlechter Weise
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Raphael Kühner, Friedrich Holzweissig: Ausführliche Grammatik der lateinischen Sprache, Erster Teil, Elementar- Formen- und Wortlehre, Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1989 (Unveränderter Nachdruck der 2. Auflage von 1912), Seite 979, Eintrag „Caulaster“.