Flexion:accidere

accidere (Konjugation) (Latein)

zurück zu accidere


Infinite Formen

Infinitive
Infinitiv Präsens Infinitiv Perfekt Infinitiv Futur
Aktiv accidere accidisse —
Passiv accidī — —
Partizipien
Präsens Aktiv Perfekt Passiv Futur Aktiv
accidēns — —
Gerundium, Gerundivum, Supina
Gerundium Gerundivum Supinum I Supinum II
accidendī accidendus, -a, -um — —


Finite Formen

Imperativ
Person Präsens Futur
Aktiv Passiv Aktiv Passiv
Sg. 2. Pers. accide! — acciditō! —
Sg. 3. Pers. acciditō! —
Pl. 2. Pers. accidite! — acciditōte!
Pl. 3. Pers. acciduntō! —


Indikativ und Konjunktiv
Präsens
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. accidō accidam — —
Sg. 2. Pers. accidis accidās — —
Sg. 3. Pers. accidit accidat acciditur accidātur
Pl. 1. Pers. accidimus accidāmus — —
Pl. 2. Pers. acciditis accidātis — —
Pl. 3. Pers. accidunt accidant — —
Text
Imperfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. accidēbam acciderem — —
Sg. 2. Pers. accidēbās acciderēs — —
Sg. 3. Pers. accidēbat accideret accidēbātur acciderētur
Pl. 1. Pers. accidēbāmus acciderēmus — —
Pl. 2. Pers. accidēbātis acciderētis — —
Pl. 3. Pers. accidēbant acciderent — —
Text
Futur I
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. accidam —
Sg. 2. Pers. accidēs —
Sg. 3. Pers. accidet accidētur
Pl. 1. Pers. accidēmus —
Pl. 2. Pers. accidētis —
Pl. 3. Pers. accident —
Text
Perfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. accidī acciderim — —
Sg. 2. Pers. accidistī accideris — —
Sg. 3. Pers. accidit acciderit — —
Pl. 1. Pers. accidimus acciderimus — —
Pl. 2. Pers. accidistis accideritis — —
Pl. 3. Pers. accidērunt acciderint — —
Text
Plusquamperfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. accideram accidissem — —
Sg. 2. Pers. acciderās accidissēs — —
Sg. 3. Pers. acciderat accidisset — —
Pl. 1. Pers. acciderāmus accidissēmus — —
Pl. 2. Pers. acciderātis accidissētis — —
Pl. 3. Pers. acciderant accidissent — —
Text
Futur II
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. acciderō —
Sg. 2. Pers. accideris —
Sg. 3. Pers. acciderit —
Pl. 1. Pers. acciderimus —
Pl. 2. Pers. accideritis —
Pl. 3. Pers. acciderint —


accīdere (Konjugation) (Latein)

zurück zu accidere


Infinite Formen

Infinitive
Infinitiv Präsens Infinitiv Perfekt Infinitiv Futur
Aktiv accīdere accīdisse accīsūrum, -am, -um esse
Passiv accīdī accīsum, -am, -um esse accīsum īrī
Partizipien
Präsens Aktiv Perfekt Passiv Futur Aktiv
accīdēns accīsus, -a, -um accīsūrus, -a, -um
Gerundium, Gerundivum, Supina
Gerundium Gerundivum Supinum I Supinum II
accīdendī accīdendus, -a, -um accīsum accīsū


Finite Formen

Imperativ
Person Präsens Futur
Aktiv Passiv Aktiv Passiv
Sg. 2. Pers. accīde! accīdere! accīditō! accīditor!
Sg. 3. Pers. accīditō! accīditor!
Pl. 2. Pers. accīdite! accīdiminī! accīditōte!
Pl. 3. Pers. accīduntō! accīduntor!


Indikativ und Konjunktiv
Präsens
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. accīdō accīdam accīdor accīdar
Sg. 2. Pers. accīdis accīdās accīderis accīdāris
Sg. 3. Pers. accīdit accīdat accīditur accīdātur
Pl. 1. Pers. accīdimus accīdāmus accīdimur accīdāmur
Pl. 2. Pers. accīditis accīdātis accīdiminī accīdāmini
Pl. 3. Pers. accīdunt accīdant accīduntur accīdantur
Text
Imperfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. accīdēbam accīderem accīdēbar accīderer
Sg. 2. Pers. accīdēbās accīderēs accīdēbāris accīderēris
Sg. 3. Pers. accīdēbat accīderet accīdēbātur accīderētur
Pl. 1. Pers. accīdēbāmus accīderēmus accīdēbāmur accīderēmur
Pl. 2. Pers. accīdēbātis accīderētis accīdēbāminī accīderēminī
Pl. 3. Pers. accīdēbant accīderent accīdēbantur accīderentur
Text
Futur I
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. accīdam accīdar
Sg. 2. Pers. accīdēs accīdēris
Sg. 3. Pers. accīdet accīdētur
Pl. 1. Pers. accīdēmus accīdēmur
Pl. 2. Pers. accīdētis accīdēminī
Pl. 3. Pers. accīdent accīdentur
Text
Perfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. accīdī accīderim accīsus, -a, -um sum accīsus, -a, -um sim
Sg. 2. Pers. accīdistī accīderis accīsus, -a, -um es accīsus, -a, -um sīs
Sg. 3. Pers. accīdit accīderit accīsus, -a, -um est accīsus, -a, -um sit
Pl. 1. Pers. accīdimus accīderimus accīsī, -ae, -a sumus accīsī, -ae, -a sīmus
Pl. 2. Pers. accīdistis accīderitis accīsī, -ae, -a estis accīsī, -ae, -a sītis
Pl. 3. Pers. accīdērunt accīderint accīsī, -ae, -a sunt accīsī, -ae, -a sint
Text
Plusquamperfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. accīderam accīdissem accīsus, -a, -um eram accīsus, -a, -um essem
Sg. 2. Pers. accīderās accīdissēs accīsus, -a, -um erās accīsus, -a, -um essēs
Sg. 3. Pers. accīderat accīdisset accīsus, -a, -um erat accīsus, -a, -um esset
Pl. 1. Pers. accīderāmus accīdissēmus accīsī, -ae, -a erāmus accīsī, -ae, -a essēmus
Pl. 2. Pers. accīderātis accīdissētis accīsī, -ae, -a erātis accīsī, -ae, -a essētis
Pl. 3. Pers. accīderant accīdissent accīsī, -ae, -a erant accīsī, -ae, -a essent
Text
Futur II
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. accīderō accīsus, -a, -um erō
Sg. 2. Pers. accīderis accīsus, -a, -um eris
Sg. 3. Pers. accīderit accīsus, -a, -um erit
Pl. 1. Pers. accīderimus accīsī, -ae, -a erimus
Pl. 2. Pers. accīderitis accīsī, -ae, -a eritis
Pl. 3. Pers. accīderint accīsī, -ae, -a erunt


Dieser Artikel wurde von Wiktionary herausgegeben. Der Text ist unter Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 verfügbar, sofern nicht anders angegeben. Für die Mediendateien können zusätzliche Bedingungen gelten.