Flexion:advivere

advivere (Konjugation) (Latein)

zurück zu advivere


Infinite Formen

Infinitive
Infinitiv Präsens Infinitiv Perfekt Infinitiv Futur
Aktiv advīvere advīxisse —
Passiv — — —
Partizipien
Präsens Aktiv Perfekt Passiv Futur Aktiv
advīvēns — —
Gerundium, Gerundivum, Supina
Gerundium Gerundivum Supinum I Supinum II
advīvendī advīvendus, -a, -um — —


Finite Formen

Imperativ
Person Präsens Futur
Aktiv Passiv Aktiv Passiv
Sg. 2. Pers. advīve! — advīvitō! —
Sg. 3. Pers. advīvitō! —
Pl. 2. Pers. advīvite! — advīvitōte!
Pl. 3. Pers. advīvuntō! —


Indikativ und Konjunktiv
Präsens
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. advīvō advīvam — —
Sg. 2. Pers. advīvis advīvās — —
Sg. 3. Pers. advīvit advīvat — —
Pl. 1. Pers. advīvimus advīvāmus — —
Pl. 2. Pers. advīvitis advīvātis — —
Pl. 3. Pers. advīvunt advīvant — —
Text
Imperfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. advīvēbam advīverem — —
Sg. 2. Pers. advīvēbās advīverēs — —
Sg. 3. Pers. advīvēbat advīveret — —
Pl. 1. Pers. advīvēbāmus advīverēmus — —
Pl. 2. Pers. advīvēbātis advīverētis — —
Pl. 3. Pers. advīvēbant advīverent — —
Text
Futur I
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. advīvam —
Sg. 2. Pers. advīvēs —
Sg. 3. Pers. advīvet —
Pl. 1. Pers. advīvēmus —
Pl. 2. Pers. advīvētis —
Pl. 3. Pers. advīvent —
Text
Perfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. advīxī advīxerim — —
Sg. 2. Pers. advīxistī advīxeris — —
Sg. 3. Pers. advīxit advīxerit — —
Pl. 1. Pers. advīximus advīxerimus — —
Pl. 2. Pers. advīxistis advīxeritis — —
Pl. 3. Pers. advīxērunt advīxerint — —
Text
Plusquamperfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. advīxeram advīxissem — —
Sg. 2. Pers. advīxerās advīxissēs — —
Sg. 3. Pers. advīxerat advīxisset — —
Pl. 1. Pers. advīxerāmus advīxissēmus — —
Pl. 2. Pers. advīxerātis advīxissētis — —
Pl. 3. Pers. advīxerant advīxissent — —
Text
Futur II
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. advīxerō —
Sg. 2. Pers. advīxeris —
Sg. 3. Pers. advīxerit —
Pl. 1. Pers. advīxerimus —
Pl. 2. Pers. advīxeritis —
Pl. 3. Pers. advīxerint —