adambulare

adambulare (Latein)

Verb

Zeitform Person Wortform
Präsens 1. Person Singular adambulō
2. Person Singularadambulās
3. Person Singularadambulat
1. Person Pluraladambulāmus
2. Person Pluraladambulātis
3. Person Pluraladambulant
Perfekt 1. Person Singularadambulāvī
Imperfekt 1. Person Singularadambulābam
Futur 1. Person Singularadambulābō
PPP adambulātus
Konjunktiv Präsens 1. Person Singularadambulem
Imperativ Singularadambulā
Pluraladambulāte
Alle weiteren Formen: Flexion:adambulare

Worttrennung:

ad·am·bu·la·re

Bedeutungen:

[1] intransitiv: sich bei oder neben etwas zu Fuß fortbewegen, in der Nähe von etwas auf und ab gehen

Herkunft:

Ableitung zu dem Verb ambulare  la mit dem Präfix ad-  la[1]

Beispiele:

[1] „adambulabo ad ostium, ut, quando exeat, / extemplo advenienti ei tabellas dem in manum.“ (Plaut. Bacch. 768–769)[2]

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „adambulo“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 104.
[1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „adambulo
[1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „adambulo“ Seite 39.
[1] vThesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „adambulo“ Spalte 566.

Quellen:

  1. P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „adambulo“ Seite 39.
  2. Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).