adambulare
adambulare (Latein)
Verb
| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | adambulō |
| 2. Person Singular | adambulās | |
| 3. Person Singular | adambulat | |
| 1. Person Plural | adambulāmus | |
| 2. Person Plural | adambulātis | |
| 3. Person Plural | adambulant | |
| Perfekt | 1. Person Singular | adambulāvī |
| Imperfekt | 1. Person Singular | adambulābam |
| Futur | 1. Person Singular | adambulābō |
| PPP | adambulātus | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | adambulem |
| Imperativ | Singular | adambulā |
| Plural | adambulāte | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:adambulare | ||
Worttrennung:
- ad·am·bu·la·re
Bedeutungen:
- [1] intransitiv: sich bei oder neben etwas zu Fuß fortbewegen, in der Nähe von etwas auf und ab gehen
Herkunft:
Beispiele:
- [1] „adambulabo ad ostium, ut, quando exeat, / extemplo advenienti ei tabellas dem in manum.“ (Plaut. Bacch. 768–769)[2]
Übersetzungen
[1] sich bei oder neben etwas zu Fuß fortbewegen
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „adambulo“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 104.
- [1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „adambulo“
- [1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „adambulo“ Seite 39.
- [1] vThesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „adambulo“ Spalte 566.
Quellen:
- ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „adambulo“ Seite 39.
- ↑ Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).