adaugere

adaugere (Latein)

Verb

Zeitform Person Wortform
Präsens 1. Person Singular adaugeō
2. Person Singularadaugēs
3. Person Singularadauget
1. Person Pluraladaugēmus
2. Person Pluraladaugētis
3. Person Pluraladaugent
Perfekt 1. Person Singularadauxī
Imperfekt 1. Person Singularadaugēbam
Futur 1. Person Singularadaugēbo
PPP adauctus
Konjunktiv Präsens 1. Person Singularadaugeam
Imperativ Singularadaugē
Pluraladaugēte
Alle weiteren Formen: Flexion:adaugere

Worttrennung:

ad·au·ge·re

Bedeutungen:

[1] transitiv: in der Menge oder Anzahl größer machen; vermehren, vergrößern

Herkunft:

Ableitung zu dem Verb augere  la mit dem Präfix ad-  la[1]

Beispiele:

[1] „Hercules, decumam esse adauctam tibi quam vovi gratulor.“ (Plaut. Stich. 386)[2]

Wortbildungen:

adauctare, adauctor, adauctus, adaugmen

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „adaugeo“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 106.
[1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „adaugeo
[1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „adaugeo“ Seite 40.
[1] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „adaugeo“ Spalte 571–572.

Quellen:

  1. P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „adaugeo“ Seite 40.
  2. Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus II: Miles Gloriosus, Mostellaria, Persa, Poenulus, Pseudolus, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus, Vidularia, Fragmenta, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).