adiumentum

adiumentum (Latein)

Substantiv, n

Kasus Singular Plural
Nominativ adiūmentum adiūmenta
Genitiv adiūmentī adiūmentōrum
Dativ adiūmentō adiūmentīs
Akkusativ adiūmentum adiūmenta
Vokativ adiūmentum adiūmenta
Ablativ adiūmentō adiūmentīs

Worttrennung:

ad·iu·men·tum, Genitiv: ad·iu·men·ti

Bedeutungen:

[1] klassischlateinisch: etwas, das hilft; Hilfsmittel, Hilfe, Unterstützung

Herkunft:

Ableitung zu dem Verb adiuvare  la mit dem Suffix -mentum  la[1]

Sinnverwandte Wörter:

[1] auxilium, praesidium

Gegenwörter:

[1] adversarium, detrimentum, impedimentum

Beispiele:

[1] „nec mihi plus adiumenti ades quam ille qui numquam etiam natust.“ (Plaut. Epid. 336)[2]
[1] „hoc adiumento ille tanto sic utebatur, ut sua et commentata et scripta et nullo referente omnia adversariorum dicta meminisset.“ (Cic. Brut. 301)[3]
[1] „a Syracusanis prorsus nihil adiumenti neque publice neque privatim exspectabam, neque erat in animo postulare.“ (Cic. Verr. 4,137)[4]
[1] „aut igitur negemus quicquam ratione confici, cum contra nihil sine ratione recte fieri possit, aut, cum philosophia ex rationum conlatione constet, ab ea, si et boni et beati volumus esse, omnia adiumenta et auxilia petamus bene beateque vivendi.“ (Cic. Tusc. 4,84)[5]

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „adiumentum“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 126.
[1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „adiumentum
[1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „adiumentum“ Seite 50.
[1] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „adiumentum“ Spalte 703–704.

Quellen:

  1. P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „adiumentum“ Seite 50.
  2. Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
  3. Marcus Tullius Cicero: Brutus. In: Enrica Malcovati (Herausgeber): Scripta quae manserunt omnia. 2. Auflage. Fasc. 4, B. G. Teubner, Stuttgart/Leipzig 1970 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 93.
  4. Marcus Tullius Cicero: Orationes Verrinae: Divinatio in Q. Caecilium. In C. Verrem. In: William Peterson (Herausgeber): Orationes. korr. 2. Auflage. Tomus III, Clarendon Press, Oxford 1916 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis; ohne Seitenangabe).
  5. Marcus Tullius Cicero: Tusculanae disputationes. In: Max Pohlenz (Herausgeber): Scripta quae manserunt omnia. stereotype 1. Auflage. Fasc. 44, De Gruyter, Berlin/New York 2008, ISBN 978-3-598-71220-3 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Erstauflage 1918), Seite 403.