adiutantować

adiutantować (Polnisch)

Verb

Aspekt
imperfektiv perfektiv
adiutantować —
Zeitform Person Wortform
Präsens ja adiutantuję
ty adiutantujesz
on, ona, ono adiutantuje
Imperativ Singular adiutantuj
Präteritum on adiutantował
ona adiutantowała
oni adiutantowali
Adverbialpartizip Partizip Aktiv Partizip Passiv
adiutantując adiutantujący —
Alle weiteren Formen: Flexion:adiutantować

Worttrennung:

ad·iu·tan·to·wać

Aussprache:

IPA: [adjutanˈtɔvat͡ɕ]
Hörbeispiele:  adiutantować (Info)

Bedeutungen:

[1] Militär: den Dienst eines Adjutanten leisten; bei jemandem adjutantieren
[2] veraltet, übertragen: begleiten, assistieren

Sinnverwandte Wörter:

[2] asystować, towarzyszyć, usługiwać

Beispiele:

[1] „Nikt nie wiedział i nie pytał przy wzrastającem rozprzężeniu, kto to jest właściwie, u kogo mianowicie adjutantuje, gdzie służy.“[1]
Niemand wusste und fragte nicht bei der ansteigenden Laxheit, wer das eigentlich ist, bei dem er denn adjutantiert, wo er dient.

Charakteristische Wortkombinationen:

[1] adiutantować generałowi
[1] adiutant, wojsko

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Stanisław Dubisz: Uniwersalny słownik języka polskiego. 1. Auflage. Band 1 A–G, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 83-01-13858-0, Seite
[2] Halina Zgółkowa: Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny. Band 1 a – amyloza, Wydawnictwo „Kurpisz“, Poznań 1994, ISBN 83-86600-22-5, Seite 53.
[1] Słownik Języka Polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego: „adiutantować“
[1] Witold Doroszewski: Słownik języka polskiego. Band 1–11, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997, ISBN 83-01-12321-4 (elektronischer Reprint; Erstdruck 1958–1969) „adiutantować“
[1, 2] Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki: Słownik języka polskiego. Band 1 A–G, Warszawa 1900 (Digitalisat), „adjutantować“ Seite 8.
[*] Słownik Ortograficzny – PWN: „adiutantować“

Quellen:

  1. ↑ Stefan Żeromski: Popioły. In: Pisma Stefana Żeromskiego. 8. Auflage. Tom I, J. Mortkowicza, Warszawa 1932 (Wikisource), Seite 325.