apeliotes
apeliotes (Latein)
Substantiv, m
| Kasus | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativ | apēliōtēs | apēliōtae |
| Genitiv | apēliōtae | apēliōtārum |
| Dativ | apēliōtae | apēliōtīs |
| Akkusativ | apēliōtēn | apēliōtās |
| Vokativ | apēliōtēs | apēliōtae |
| Ablativ | apēliōtā | apēliōtīs |
Nebenformen:
Worttrennung:
- a·pe·li·o·tes, Plural: a·pe·li·o·tae
Aussprache:
- IPA: […]
- Hörbeispiele: —
Bedeutungen:
- [1] Meteorologie: Apheliotes, Ostwind
Herkunft:
- Entlehnung aus dem altgriechischen ἀπηλιώτης (apēliōtēs☆) → grc[1]
Beispiele:
- [1] „illum apelioten, hunc Graeci eurum appellant.“[2]
- [1] „nam quamvis eurus sit ventus orientis, idem tamen aparctias accipit nomen, cum eum oriens aestivus effundit; apeliotes autem vocatur, cum aequidianis exortibus procreatur; eurus est, quando hiemalis ortus portis emittitur; zephyrus vero, quem Romana lingua favonium novit.“[3]
Alle weiteren Informationen zu diesem Begriff befinden sich im Eintrag „apheliotes“.
Ergänzungen sollten daher auch nur dort vorgenommen werden.
Ergänzungen sollten daher auch nur dort vorgenommen werden.
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „apeliotes“ (Zeno.org) Band 1, Spalte 485
Quellen:
- ↑ Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „apeliotes“ (Zeno.org) Band 1, Spalte 485
- ↑ Gaius Plinius, Naturalis historia, 2,119
- ↑ Apuleius, De mundo, 11