auctare
auctare (Latein)
Verb
| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | auctō |
| 2. Person Singular | auctās | |
| 3. Person Singular | auctat | |
| 1. Person Plural | auctāmus | |
| 2. Person Plural | auctātis | |
| 3. Person Plural | auctant | |
| Perfekt | 1. Person Singular | — |
| Imperfekt | 1. Person Singular | auctābam |
| Futur | 1. Person Singular | auctābō |
| PPP | — | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | auctem |
| Imperativ | Singular | auctā |
| Plural | auctāte | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:auctare | ||
Worttrennung:
- auc·ta·re
Bedeutungen:
- [1] transitiv: etwas wachsen lassen, vermehren
- [2] transitiv, mit Ablativ: an etwas reicher machen; mit etwas segnen, mit etwas bereichern
Herkunft:
Beispiele:
- [1] „nam tibi de summa caeli ratione deumque / disserere incipiam et rerum primordia pandam, / unde omnis natura creet res auctet alatque, / quove eadem rursum natura perempta resolvat;“ (Lucr. 1,54–57)[2]
- [2] „Ut vos in vostris voltis mercimoniis / emundis vendundisque me laetum lucris / adficere atque adiuvare in rebus omnibus, / et ut res rationesque vostrorum omnium / bene expedire voltis peregrique et domi, / bonoque atque amplo auctare perpetuo lucro / quasque incepistis res quasque inceptabitis, / et uti bonis vos vostrosque omnis nuntiis / me adficere voltis, ea adferam, ea ut nuntiem / quae maxume in rem vostram communem sient“ (Plaut. Amph. prol. 1–10)[3]
- [2] „O dulci iocunda viro, iucunda parenti, / salve, teque bona Iuppiter auctet ope, / ianua, quam Balbo dicunt servisse benigne / olim, cum sedes ipse senex tenuit,“ (Catull. 67,1–4)[4]
Übersetzungen
[2] an etwas reicher machen
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1, 2] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „aucto“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 703.
- [1, 2] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 2: M–Z, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „aucto“ Seite 224.
- [*] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „aucto“ Spalte 1194.
Quellen:
- ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 2: M–Z, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „aucto“ Seite 224.
- ↑ Titus Lucretius Carus; Marcus Deufert (Herausgeber): De rerum natura. 1. Auflage. De Gruyter, Berlin/Boston 2019, ISBN 978-3-11-026251-3 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 3.
- ↑ Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
- ↑ Catullus Veronensis; Werner Eisenhut (Herausgeber): Liber. 1. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1983 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 74.