auctare

auctare (Latein)

Verb

Zeitform Person Wortform
Präsens 1. Person Singular auctō
2. Person Singularauctās
3. Person Singularauctat
1. Person Pluralauctāmus
2. Person Pluralauctātis
3. Person Pluralauctant
Perfekt 1. Person Singular
Imperfekt 1. Person Singularauctābam
Futur 1. Person Singularauctābō
PPP
Konjunktiv Präsens 1. Person Singularauctem
Imperativ Singularauctā
Pluralauctāte
Alle weiteren Formen: Flexion:auctare

Worttrennung:

auc·ta·re

Bedeutungen:

[1] transitiv: etwas wachsen lassen, vermehren
[2] transitiv, mit Ablativ: an etwas reicher machen; mit etwas segnen, mit etwas bereichern

Herkunft:

Ableitung zu dem Verb augere  la mit dem Suffix -tare  la[1]

Beispiele:

[1] „nam tibi de summa caeli ratione deumque / disserere incipiam et rerum primordia pandam, / unde omnis natura creet res auctet alatque, / quove eadem rursum natura perempta resolvat;“ (Lucr. 1,54–57)[2]
[2] „Ut vos in vostris voltis mercimoniis / emundis vendundisque me laetum lucris / adficere atque adiuvare in rebus omnibus, / et ut res rationesque vostrorum omnium / bene expedire voltis peregrique et domi, / bonoque atque amplo auctare perpetuo lucro / quasque incepistis res quasque inceptabitis, / et uti bonis vos vostrosque omnis nuntiis / me adficere voltis, ea adferam, ea ut nuntiem / quae maxume in rem vostram communem sient“ (Plaut. Amph. prol. 1–10)[3]
[2] „O dulci iocunda viro, iucunda parenti, / salve, teque bona Iuppiter auctet ope, / ianua, quam Balbo dicunt servisse benigne / olim, cum sedes ipse senex tenuit,“ (Catull. 67,1–4)[4]

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1, 2] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „aucto“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 703.
[1, 2] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 2: M–Z, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „aucto“ Seite 224.
[*] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „aucto“ Spalte 1194.

Quellen:

  1. P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 2: M–Z, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „aucto“ Seite 224.
  2. Titus Lucretius Carus; Marcus Deufert (Herausgeber): De rerum natura. 1. Auflage. De Gruyter, Berlin/Boston 2019, ISBN 978-3-11-026251-3 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 3.
  3. Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
  4. Catullus Veronensis; Werner Eisenhut (Herausgeber): Liber. 1. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1983 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 74.