balabundus
balabundus (Latein)
Adjektiv
| Nominativ Singular und Adverbia | ||||
|---|---|---|---|---|
| Steigerungsstufe | m | f | n | Adverb |
| Positiv | bālābundus | bālābunda | bālābundum | — |
| Komparativ | — | — | — | — |
| Superlativ | — | — | — | — |
| Alle weiteren Formen: Flexion:balabundus | ||||
Anmerkung:
- Das Adjektiv balabundus ist ein Hapaxlegomenon. Handschriftlich ist auch palabundas bezeugt, das auch in dem Antwortbrief verwendet wird. Daher wird die Existenz des Adektivs balabundus angezweifelt.[1]
Worttrennung:
- ba·la·bun·dus
Bedeutungen:
- [1] spätlateinisch: laute, langgezogene Laute von sich gebend; blökend
Herkunft:
Beispiele:
- [1] „Hoc enim vel maxime, frater, et laboramus et laborare debemus ut unitatem a domino et per apostolos nobis successoribus traditam quantum possumus obtinere curemus et quod in nobis est balabundas et errantes oves, quas quorundam pervicax factio et haeretica temptatio a matre secernit, in ecclesia colligamus, illis solis foris remanentibus qui obstinatione sua vel furore supersederunt et ad nos redire noluerunt, discretionis et separations a se factae et ecclesiae derelictae ipsi rationem domino reddituri.“ (Cypr. epist. 45,3,2)[3]
Übersetzungen
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „balabundus“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 779
- [1] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 2. Band An – Byzeres, Teubner, Leipzig 1901–1906, ISBN 3-322-00000-1, „? balabundus“ Spalte 1689.
Quellen:
- ↑ Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 2. Band An – Byzeres, Teubner, Leipzig 1901–1906, ISBN 3-322-00000-1, „? balabundus“ Spalte 1689.
- ↑ Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 2. Band An – Byzeres, Teubner, Leipzig 1901–1906, ISBN 3-322-00000-1, „? balabundus“ Spalte 1689.
- ↑ Sanctus Cyprianus Episcopus; G. F. Diercks (Herausgeber): Opera. Pars III, 1: Epistularium (Epistulae 1–57), Brepolis, Turnholt 1994 (Corpus Christanorum, Series Latina, Band III B), Seite 221.