carrus

carrus (Latein)

Substantiv, m

Kasus Singular Plural
Nominativ carrus carrī
Genitiv carrī carrōrum
Dativ carrō carrīs
Akkusativ carrum carrōs
Vokativ carre carrī
Ablativ carrō carrīs

Nebenformen:

carra, carrum

Worttrennung:

car·rus, Genitiv: car·ri

Aussprache:

IPA: []
Hörbeispiele:

Bedeutungen:

[1] klassischlateinisch: der vierrädrige Wagen, Karren
[2] mittellateinisch: der zweirädrige Geräte- und Proviantwagen, Karren

Herkunft:

keltisch[1]

Sinnverwandte Wörter:

[1] currus

Beispiele:

[1] „His rebus adducti et auctoritate Orgetorigis permoti constituerunt ea, quae ad proficiscendum pertinerent, comparare, iumentorum et carrorum quam maximum numerum coemere, sementes quam maximas facere, ut in itinere copia frumenti suppeteret, cum proximis civitatibus pacem et amicitiam confirmare.“ (Caes. Gall. 1,3,1)[2]
[2]

Wortbildungen:

carrus lunaris

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „carrus“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 1010.
[1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „carrus
[1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „carrus“ Seite 306.
[2] Edwin Habel, Friedrich Gröbel: Mittellateinisches Glossar. Unveränderter Nachdruck der 2. Auflage. Schöningh, Paderborn 1959, ISBN 3-506-73600-0, DNB 451748891, Spalte 50, Eintrag „carrus“.
[1] August Mau: Carrus 2. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band III,2, Stuttgart 1899, Spalte 1615.

Quellen:

  1. PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „carrus
  2. Gaius Iulius Caesar: Bellum Gallicum. In: Wolfgang Hering (Herausgeber): Commentarii. stereotype 1. Auflage. Vol. I, Walter de Gruyter, Berlin/New York 2008, ISBN 978-3-598-71127-5 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Erstauflage 1987), Seite 2.