censere

censere (Latein)

Verb

Zeitform Person Wortform
Präsens 1. Person Singular censeō
2. Person Singularcensēs
3. Person Singularcenset
1. Person Pluralcensēmus
2. Person Pluralcensētis
3. Person Pluralcensent
Perfekt 1. Person Singularcensuī
Imperfekt 1. Person Singularcensēbam
Futur 1. Person Singularcensēbo
PPP census
Konjunktiv Präsens 1. Person Singularcenseam
Imperativ Singularcensē
Pluralcensēte
Alle weiteren Formen: Flexion:censere

Worttrennung:

cen·se·re

Bedeutungen:

[1] transitiv: eine bedachte Meinung haben oder äußern; der Meinung sein, der Ansicht sein, meinen, glauben, dafürhalten
[2] transitiv: häufig fälschlich annehmen; glauben, meinen, sich einbilden
[3] transitiv: seine Meinung als Ratschlag äußern; für zweckmäßig erachten, anraten, raten

Sinnverwandte Wörter:

[1] arbitrari, existimare

Beispiele:

[1] „censet eo venturum obviam Poenum“ (Naev. poet. 45)[1]
[1] „neque ego hac nocte longiorem me vidisse censeo, / nisi item unam, verberatus quam pependi perpetem;“ (Plaut. Amph. 279–280)[2]
[1] „censen hodie despondebit eam mi, quaeso?“ (Plaut. Rud. 1269)[3]
[2] „illa illum censet virum / suom esse, quae cum moecho est.“ (Plaut. Amph. 135–136)[2]
[2] „quid enim censes? te ut deludam contra lusorem meum, / qui nunc primum te advenisse dicas, modo qui hinc abieris.“ (Plaut. Amph. 694–695)[2]
[2] „ego miser / perpuli / meis dolis senem ut censeret suam sese emere filiam:“ (Plaut. Epid. 87–88)[2]
[2] „vidi (qur negem quod viderim?), / sed Philocomasium me vidisse censui.“ (Plaut. Mil. 556–557)[3]
[2] „ne plus censeat sapere se quam dominum.“ (Cato agr. 5,2)[4]
[3] „censeo ecastor veniam hanc dandam, Cleustrata.“ (Plaut. Cas. 1004)[2]
[3] „illi me soli censeo esse oportere opsequentem.“ (Plaut. Mos. 205)[3]
[3] „neque digniorem censeo vidisse anum me quemquam / quoi deos atque homines censeam bene facere magi’ decere.“ (Plaut. Rud. 406–407)[3]

Redewendungen:

[1] censeo

Wortbildungen:

censa, censio, censor, censura, census

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1, 3] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „1. censeo“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 1070-1072.
[1, 2] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „censeo
[1–3] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „censeo“ Seite 326.

Quellen:

  1. Jürgen Blänsdorf (Herausgeber): Fragmenta poetarum Latinorum epicorum et lyricorum. Praeter Enni Annales et Ciceronis Germanicique Aratea. 4. vermehrte Auflage. De Gruyter, Berlin, New York 2011, ISBN 978-3-11-020915-0, Seite 57.
  2. 1 2 3 4 5 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
  3. 1 2 3 4 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus II: Miles Gloriosus, Mostellaria, Persa, Poenulus, Pseudolus, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus, Vidularia, Fragmenta, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
  4. Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 13.