censere
censere (Latein)
Verb
| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | censeō |
| 2. Person Singular | censēs | |
| 3. Person Singular | censet | |
| 1. Person Plural | censēmus | |
| 2. Person Plural | censētis | |
| 3. Person Plural | censent | |
| Perfekt | 1. Person Singular | censuī |
| Imperfekt | 1. Person Singular | censēbam |
| Futur | 1. Person Singular | censēbo |
| PPP | census | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | censeam |
| Imperativ | Singular | censē |
| Plural | censēte | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:censere | ||
Worttrennung:
- cen·se·re
Bedeutungen:
- [1] transitiv: eine bedachte Meinung haben oder äußern; der Meinung sein, der Ansicht sein, meinen, glauben, dafürhalten
- [2] transitiv: häufig fälschlich annehmen; glauben, meinen, sich einbilden
- [3] transitiv: seine Meinung als Ratschlag äußern; für zweckmäßig erachten, anraten, raten
Sinnverwandte Wörter:
- [1] arbitrari, existimare
Beispiele:
- [1] „censet eo venturum obviam Poenum“ (Naev. poet. 45)[1]
- [1] „neque ego hac nocte longiorem me vidisse censeo, / nisi item unam, verberatus quam pependi perpetem;“ (Plaut. Amph. 279–280)[2]
- [1] „censen hodie despondebit eam mi, quaeso?“ (Plaut. Rud. 1269)[3]
- [2] „illa illum censet virum / suom esse, quae cum moecho est.“ (Plaut. Amph. 135–136)[2]
- [2] „quid enim censes? te ut deludam contra lusorem meum, / qui nunc primum te advenisse dicas, modo qui hinc abieris.“ (Plaut. Amph. 694–695)[2]
- [2] „ego miser / perpuli / meis dolis senem ut censeret suam sese emere filiam:“ (Plaut. Epid. 87–88)[2]
- [2] „vidi (qur negem quod viderim?), / sed Philocomasium me vidisse censui.“ (Plaut. Mil. 556–557)[3]
- [2] „ne plus censeat sapere se quam dominum.“ (Cato agr. 5,2)[4]
- [3] „censeo ecastor veniam hanc dandam, Cleustrata.“ (Plaut. Cas. 1004)[2]
- [3] „illi me soli censeo esse oportere opsequentem.“ (Plaut. Mos. 205)[3]
- [3] „neque digniorem censeo vidisse anum me quemquam / quoi deos atque homines censeam bene facere magi’ decere.“ (Plaut. Rud. 406–407)[3]
Redewendungen:
- [1] censeo
Wortbildungen:
- censa, censio, censor, censura, census
Übersetzungen
[1] eine bedachte Meinung haben oder äußern
[2] häufig fälschlich annehmen
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1, 3] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „1. censeo“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 1070-1072.
- [1, 2] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „censeo“
- [1–3] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „censeo“ Seite 326.
Quellen:
- ↑ Jürgen Blänsdorf (Herausgeber): Fragmenta poetarum Latinorum epicorum et lyricorum. Praeter Enni Annales et Ciceronis Germanicique Aratea. 4. vermehrte Auflage. De Gruyter, Berlin, New York 2011, ISBN 978-3-11-020915-0, Seite 57.
- 1 2 3 4 5 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
- 1 2 3 4 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus II: Miles Gloriosus, Mostellaria, Persa, Poenulus, Pseudolus, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus, Vidularia, Fragmenta, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
- ↑ Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 13.