cibaria

cibaria (Latein)

Substantiv, n

Kasus Singular Plural
Nominativ
—
cibāria
Genitiv
—
cibāriōrum
Dativ
—
cibāriīs
Akkusativ
—
cibāria
Vokativ
—
cibāria
Ablativ
—
cibāriīs

Worttrennung:

ci·ba·ria, Genitiv: ci·ba·ri·o·rum

Bedeutungen:

[1] Essensration
[2] Futter, Viehfutter
[3] Lebensmittel, Nahrungsmittel

Herkunft:

Konversion aus dem Adjektiv cibarius → la[1]

Beispiele:

[1] „cum servi aegrotarint, cibaria tanta dari non oportuisse.“ (Cato agr. 2,4)[2]
[2]
[3] „satui semen, cibaria, far, vinum, oleum mutuum dederit nemini.“ (Cato agr. 5,3)[3]

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1–3] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „cibarius“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 1124.
[1–3] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „cibaria“
[1–3] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „cibaria“ Seite 342.

Quellen:

  1. ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „cibaria“ Seite 342.
  2. ↑ Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 9–10.
  3. ↑ Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 13.