coemere

coemere (Latein)

Verb

Zeitform Person Wortform
Präsens 1. Person Singular coemō
2. Person Singularcoemis
3. Person Singularcoemit
1. Person Pluralcoemimus
2. Person Pluralcoemitis
3. Person Pluralcoemunt
Perfekt 1. Person Singularcoēmī
Imperfekt 1. Person Singularcoemēbam
Futur 1. Person Singularcoemam
PPP coemptus
Konjunktiv Präsens 1. Person Singularcoemam
Imperativ Singularcoeme
Pluralcoemite
Alle weiteren Formen: Flexion:coemere

Worttrennung:

co·e·me·re

Bedeutungen:

[1] transitiv: aus unterschiedlichen Quellen kaufen; zusammenkaufen, aufkaufen

Herkunft:

Ableitung zu dem Verb emere  la mit dem Präfix con-  la[1]

Beispiele:

[1] „His rebus adducti et auctoritate Orgetorigis permoti constituerunt ea, quae ad proficiscendum pertinerent, comparare, iumentorum et carrorum quam maximum numerum coemere, sementes quam maximas facere, ut in itinere copia frumenti suppeteret, cum proximis civitatibus pacem et amicitiam confirmare.“ (Caes. Gall. 1,3,1)[2]

Wortbildungen:

coemptio, coemptor

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „coemo“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 1228.
[1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „coemo
[1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „coemo“ Seite 374–375.

Quellen:

  1. P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „coemo“ Seite 374.
  2. Gaius Iulius Caesar: Bellum Gallicum. In: Wolfgang Hering (Herausgeber): Commentarii. stereotype 1. Auflage. Vol. I, Walter de Gruyter, Berlin/New York 2008, ISBN 978-3-598-71127-5 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Erstauflage 1987), Seite 2.