coepere
coepere (Latein)
Verb
| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | coepiō |
| 2. Person Singular | coepis | |
| 3. Person Singular | coepit | |
| 1. Person Plural | coepimus | |
| 2. Person Plural | coepitis | |
| 3. Person Plural | coepiunt | |
| Perfekt | 1. Person Singular | coepī |
| Imperfekt | 1. Person Singular | coepiēbam |
| Futur | 1. Person Singular | coepiam |
| PPP | coeptus | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | coepiam |
| Imperativ | Singular | coepe |
| Plural | coepite | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:coepere | ||
Anmerkung zur Konjugation:
- Das Präsens wurde nur in vorklassischem Latein verwendet. Im klassischen Latein wurde es durch das Verb incipere ersetzt.[1]
Worttrennung:
- coe·pe·re
Bedeutungen:
Synonyme:
- [1] incipere
Beispiele:
- [1] „prato sicco decedat, ubi prius florere coeperit;“ (Cato agr. 149,1)[2]
Wortbildungen:
Übersetzungen
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „coepio“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 1231-1232.
- [1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „coepio“
- [1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „coepi“ Seite 375–376.
Quellen:
- ↑ PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „coepio“
- ↑ Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 100.