conservus

conservus (Latein)

Substantiv, m

Kasus Singular Plural
Nominativ conservus conservī
Genitiv conservī conservōrum
Dativ conservō conservīs
Akkusativ conservum conservōs
Vokativ conserve conservī
Ablativ conservō conservīs

Worttrennung:

con·ser·vus, Genitiv: con·ser·vi

Bedeutungen:

[1] Person, die zusammen mit jemand anderem versklavt ist; Mitsklave

Herkunft:

Ableitung zu dem Substantiv servus  la mit dem Präfix con-  la[1]

Weibliche Wortformen:

[1] conserva

Beispiele:

[1] „nunc, quom esse credent servom et conservom suom, / hau quisquam quaeret qui siem aut quid venerim.“ (Plaut. Amph. 129–130)[2]

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „conservus“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 1522.
[1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „conservus
[1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „conseruus“ Seite 455.

Quellen:

  1. P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „conseruus“ Seite 455.
  2. Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).