conservus
conservus (Latein)
Substantiv, m
| Kasus | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativ | conservus | conservī |
| Genitiv | conservī | conservōrum |
| Dativ | conservō | conservīs |
| Akkusativ | conservum | conservōs |
| Vokativ | conserve | conservī |
| Ablativ | conservō | conservīs |
Worttrennung:
- con·ser·vus, Genitiv: con·ser·vi
Bedeutungen:
- [1] Person, die zusammen mit jemand anderem versklavt ist; Mitsklave
Herkunft:
Weibliche Wortformen:
- [1] conserva
Beispiele:
- [1] „nunc, quom esse credent servom et conservom suom, / hau quisquam quaeret qui siem aut quid venerim.“ (Plaut. Amph. 129–130)[2]
Übersetzungen
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „conservus“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 1522.
- [1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „conservus“
- [1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „conseruus“ Seite 455.
Quellen:
- ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „conseruus“ Seite 455.
- ↑ Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).