dumetum

dumetum (Latein)

Substantiv, n

Kasus Singular Plural
Nominativ dūmētum dūmēta
Genitiv dūmētī dūmētōrum
Dativ dūmētō dūmētīs
Akkusativ dūmētum dūmēta
Vokativ dūmētum dūmēta
Ablativ dūmētō dūmētīs

Worttrennung:

du·me·tum, Plural: du·me·ta

Aussprache:

IPA: […]
Hörbeispiele: —

Bedeutungen:

[1] Ort, an dem Gebüsch wächst: Dickicht, Hecke, Gestrüpp
[2] übertragen: etwas Unverständliches, etwas das gedanklich schwer zu erfassen ist: Dickicht

Herkunft:

Ableitung zu dem Substantiv dumus → la „Gestrüpp, Gebüsch“[1][2]

Beispiele:

[1] „cuius ego quaestor ignoratum ab Syracusanis, cum esse omnino negarent, saeptum undique et vestitum vepribus et dumetis indagavi sepulcrum.“[3]
[1] „et cultor nemorum, cui pinguia Ceae
ter centum nivei tondent dumeta iuvenci;“[4]
[2] „cum sit enim campus in quo exultare possit oratio, cur eam tantas in angustias et Stoicorum dumeta compellimus?“[5]
[2] „Quod cum efficere vultis, in dumeta conrepitis.“[6]

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1, 2] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „dumetum“ (Zeno.org)
[1] Josef Maria Stowasser, Michael Petschenig, Franz Skutsch: Stowasser. Lateinisch-deutsches Schulwörterbuch. Oldenbourg, München 1994, ISBN 3-486-13405-1, Seite 170

Quellen:

  1. ↑ Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „dumetum“ (Zeno.org)
  2. ↑ Josef Maria Stowasser, Michael Petschenig, Franz Skutsch: Stowasser. Lateinisch-deutsches Schulwörterbuch. Oldenbourg, München 1994, ISBN 3-486-13405-1, Seite 170
  3. ↑ Marcus Tullius Cicero, Tusculanae disputationes, 5, 64
  4. ↑ Publius Vergilius Maro, Georgica, 1, 14–15
  5. ↑ Marcus Tullius Cicero, Academica, 2, 112
  6. ↑ Marcus Tullius Cicero, De natura deorum, 1, 68