eximere

eximere (Latein)

Verb

Zeitform Person Wortform
Präsens 1. Person Singular eximō
2. Person Singulareximis
3. Person Singulareximit
1. Person Pluraleximimus
2. Person Pluraleximitis
3. Person Pluraleximunt
Perfekt 1. Person Singularexēmī
Imperfekt 1. Person Singulareximēbam
Futur 1. Person Singulareximam
PPP exemptus
Konjunktiv Präsens 1. Person Singulareximam
Imperativ Singularexime
Pluraleximite
Alle weiteren Formen: Flexion:eximere

Worttrennung:

ex·i·me·re

Bedeutungen:

[1] transitiv: aus dem Inneren nehmen; herausnehmen

Herkunft:

Ableitung zu dem Verb emere  la mit dme Präfix ex-  la[1]

Beispiele:

[1] „perficit et coquit et ex fornace calcem eximit calcarius et ligna conficit ad furnacem:“ (Cato agr. 16)[2]
[1] „Mustum si voles totum annum habere, in amphoram mustum indito et corticem oppicato, demittito in piscinam: post diem XXX eximito.“ (Cato agr. 120)[3]

Wortbildungen:

exemptilis, exemptio, exemptor, exemptus

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „eximo“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 2560-2561.
[1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „eximo
[1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „eximo“ Seite 706.

Quellen:

  1. P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „eximo“ Seite 706.
  2. Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 27.
  3. Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 83.