instrumentum
instrumentum (Latein)
Substantiv, n
| Kasus | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativ | īnstrūmentum | īnstrūmenta |
| Genitiv | īnstrūmentī | īnstrūmentōrum |
| Dativ | īnstrūmentō | īnstrūmentīs |
| Akkusativ | īnstrūmentum | īnstrūmenta |
| Vokativ | īnstrūmentum | īnstrūmenta |
| Ablativ | īnstrūmentō | īnstrūmentīs |
Worttrennung:
- in·stru·men·tum, Genitiv: in·stru·men·ti
Bedeutungen:
- [1] klassischlateinisch: das Werkzeug, die Gerätschaft, Ausstattung
- [2] klassischlateinisch: das Hilfsmittel
- [3] klassischlateinisch, poetisch: die Kleidung, die Tracht, der Schmuck
Herkunft:
Beispiele:
- [1] „instrumenti ne magni siet, loco bono siet. videto quam minimi instrumenti sumptuosusque ager ne siet.“ (Cato agr. 1,5)[2]
- [2]
- [3]
Übersetzungen
[1] das Werkzeug, die Gerätschaft
|
[2] das Hilfsmittel
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1, 2] Lateinischer Wikipedia-Artikel „instrumentum“
- [1–3] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „instrumentum“ (Zeno.org), Band 2, Spalte 331-332.
- [1–3] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „instrumentum“
- [1, 2] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „instrumentum“ Seite 1024.
Quellen:
- ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „instrumentum“ Seite 1024.
- ↑ Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 8.