instrumentum

instrumentum (Latein)

Substantiv, n

Kasus Singular Plural
Nominativ īnstrūmentum īnstrūmenta
Genitiv īnstrūmentī īnstrūmentōrum
Dativ īnstrūmentō īnstrūmentīs
Akkusativ īnstrūmentum īnstrūmenta
Vokativ īnstrūmentum īnstrūmenta
Ablativ īnstrūmentō īnstrūmentīs

Worttrennung:

in·stru·men·tum, Genitiv: in·stru·men·ti

Bedeutungen:

[1] klassischlateinisch: das Werkzeug, die Gerätschaft, Ausstattung
[2] klassischlateinisch: das Hilfsmittel
[3] klassischlateinisch, poetisch: die Kleidung, die Tracht, der Schmuck

Herkunft:

Ableitung zu dem Verb instruere  la mit dem Suffix -mentum  la[1]

Beispiele:

[1] „instrumenti ne magni siet, loco bono siet. videto quam minimi instrumenti sumptuosusque ager ne siet.“ (Cato agr. 1,5)[2]
[2]
[3]

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1, 2] Lateinischer Wikipedia-Artikel „instrumentum
[1–3] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „instrumentum“ (Zeno.org), Band 2, Spalte 331-332.
[1–3] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „instrumentum
[1, 2] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „instrumentum“ Seite 1024.

Quellen:

  1. P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „instrumentum“ Seite 1024.
  2. Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 8.