intestinarius
intestinarius (Latein)
Substantiv, m
| Kasus | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativ | intestīnārius | intestīnāriī |
| Genitiv | intestīnāriī | intestīnāriōrum |
| Dativ | intestīnāriō | intestīnāriīs |
| Akkusativ | intestīnārium | intestīnāriōs |
| Vokativ | intestīnārie | intestīnāriī |
| Ablativ | intestīnāriō | intestīnāriīs |
Worttrennung:
- in·tes·ti·na·ri·us, Genitiv: in·tes·ti·na·rii
Bedeutungen:
- [1] klassischlateinisch: Kunsttischler (jemand der Einlegearbeiten in Holz fertigt)
Beispiele:
- [1]
Übersetzungen
[1] Kunsttischler (jemand der Einlegearbeiten in Holz fertigt)
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „intestinarius“ (Zeno.org)