lascivibundus
lascivibundus (Latein)
Adjektiv
| Nominativ Singular und Adverbia | ||||
|---|---|---|---|---|
| Steigerungsstufe | m | f | n | Adverb |
| Positiv | lascīvībundus | lascīvībunda | lascīvībundum | — |
| Komparativ | — | — | — | — |
| Superlativ | — | — | — | — |
| Alle weiteren Formen: Flexion:lascivibundus | ||||
Worttrennung:
- las·ci·vi·bun·dus
Bedeutungen:
- [1] nicht ernst, nicht betrübt; ausgelassen, übermütig
Herkunft:
Beispiele:
- [1] „quidnam dicam Pinacium / lascivibundum tam lubentem currere.“ (Plaut. Stich. 288–288a)[2]
Übersetzungen
[1] nicht ernst, nicht betrübt
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „lascivibundus“ (Zeno.org), Band 2, Spalte 569.
- [1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „lascivibundus“
- [1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „lascivibundus“ Seite 1105.
- [1] Thesaurus Linguae Latinae. Editus iussu et auctoritate consilii ab academiis societatibusque diversarum nationum electi. 7. Band, 2. Teil Intestabilis – Lyxipyretos, Teubner, Leipzig 1956–1978, ISBN 3-322-00000-1, „lascivibundus“ Spalte 981.
Quellen:
- ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „lascivibundus“ Seite 1105.
- ↑ Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus II: Miles Gloriosus, Mostellaria, Persa, Poenulus, Pseudolus, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus, Vidularia, Fragmenta, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).