manuciolus
manuciolus (Latein)
Substantiv, m
| Kasus | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativ | manuciolus | manuciolī |
| Genitiv | manuciolī | manuciolōrum |
| Dativ | manuciolō | manuciolīs |
| Akkusativ | manuciolum | manuciolōs |
| Vokativ | manuciole | manuciolī |
| Ablativ | manuciolō | manuciolīs |
Worttrennung:
- ma·nu·ci·o·lus, Genitiv: ma·nu·ci·o·li
Bedeutungen:
- [1] klassischlateinisch: das Bündchen, das Bündelchen
Beispiele:
- [1]
Übersetzungen
[1] das Bündchen, das Bündelchen
|
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „manuciolus“ (Zeno.org)
- [1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „manuciolus“