placere

placere (Latein)

Verb

Zeitform Person Wortform
Präsens 1. Person Singular placeō
2. Person Singularplacēs
3. Person Singularplacet
1. Person Pluralplacēmus
2. Person Pluralplacētis
3. Person Pluralplacent
Perfekt 1. Person Singularplacuī
Imperfekt 1. Person Singularplacēbam
Futur 1. Person Singularplacēbo
PPP placitus
Konjunktiv Präsens 1. Person Singularplaceam
Imperativ Singularplacē
Pluralplacēte
Alle weiteren Formen: Flexion:placere

Worttrennung:

pla·ce·re

Bedeutungen:

[1] intransitiv, meist im Dativ: jemandem gefallen
[2] intransitiv, Theater: Gefallen bei den Zuschauern finden; gefallen
[3] intransitiv, unpersönlich, meist im Dativ: für gutheißen, für etwas stimmen, beschließen

Beispiele:

[1] „Praedium quom parare cogitabis, sic in animo habeto: uti ne cupide emas neve opera tua parcas visere et ne satis habeas semel circumire; quotiens ibis, totiens magis placebit quod bonum erit.“ (Cato, agr. 1,1)[1]
[2] „hoc quoque etiam mihi in mandatis is dedit / ut conquistores fierent histrionibus: / qui sibi mandasset delegati ut plauderent / quive quo placeret alter fecisset minus, / eius ornamenta et corium uti conciderent.“ (Plaut. Amph. prol. 81–85)[2]
[3]

Wortbildungen:

placidus, placitare, placitus

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1–3] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „placeo“ (Zeno.org), Band 2, Spalte 1724-1725.
[1, 2] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „placeo
[3] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „placet

Quellen:

  1. Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 7.
  2. Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat), Amphitruo, Vers 81–85.