sallire
sallire (Latein)
Verb
| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | salliō |
| 2. Person Singular | sallīs | |
| 3. Person Singular | sallit | |
| 1. Person Plural | sallīmus | |
| 2. Person Plural | sallītis | |
| 3. Person Plural | salliunt | |
| Perfekt | 1. Person Singular | sallīvī |
| Imperfekt | 1. Person Singular | salliēbam |
| Futur | 1. Person Singular | salliam |
| PPP | sallītus | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | salliam |
| Imperativ | Singular | sallī |
| Plural | sallīte | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:sallire | ||
Nebenformen:
- sallere, salire
Worttrennung:
- sal·li·re
Bedeutungen:
- [1] transitiv: in Salz einlegen; salzen
Herkunft:
Beispiele:
- [1] „quom pluet, quala parentur, sarciantur; far molatur, maenae emantur, oleae caducae salliantur.“ (Cato agr. 23,1)[2]
- [1] „pernas sallire sic oportet in dolio aut in seria:“ (Cato agr. 162,1)[3]
Übersetzungen
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „1. sallio“ (Zeno.org), Band 2, Spalte 2460.
- [1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 2: M–Z, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „salio³“ Seite 1854.
Quellen:
- ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 2: M–Z, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „salio³“ Seite 1854.
- ↑ Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 34.
- ↑ Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 116.