silva
silva (Latein)
Substantiv, f
| Kasus | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativ | silva | silvae |
| Genitiv | silvae | silvārum |
| Dativ | silvae | silvīs |
| Akkusativ | silvam | silvās |
| Vokativ | silva | silvae |
| Ablativ | silvā | silvīs |
Worttrennung:
- sil·va, Genitiv: sil·vae
Aussprache:
- IPA: […]
- Hörbeispiele: silva (klassisches Latein) (Info)
Bedeutungen:
Beispiele:
- [1] „praedium quod primum siet, si me rogabis, sic dicam: de omnibus agris optimoque loco iugera agri centum, vinea est prima, vel si vino multo est; secundo loco hortus irriguus; tertio salictum; quarto oletum; quinto pratum; sexto campus frumentarius; septimo silva caedua; octavo arbustum; nono glandaria silva.“ (Cato agr. 1,7)[1]
- [2]
- [3] „nos patriae finis et dulica linquimus arva: / nos patriam fugimus; tu, Tityre, lentus in umbra / formosam resonare doces Amaryllida silvas.“ (Verg. ecl. 1,3–5)[2]
Wortbildungen:
- [1] silvestris
Übersetzungen
[2] Park
[3] Baum, Strauch
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Lateinischer Wikipedia-Artikel „silva“
- [1–3] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „silva“ (Zeno.org), Band 2, Spalte 2669–2670.
- [1–3] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „silva“
Quellen:
- ↑ Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 8.
- ↑ Publius Vergilius Maro; Silvia Ottaviano, Gian Biagio Conte (Herausgeber): Bucolica, Georgica. 1. Auflage. Walter de Gruyter, Berlin/New York 2013, ISBN 978-3-11-019608-5 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 37.