silva

silva (Latein)

Substantiv, f

Kasus Singular Plural
Nominativ silva silvae
Genitiv silvae silvārum
Dativ silvae silvīs
Akkusativ silvam silvās
Vokativ silva silvae
Ablativ silvā silvīs

Worttrennung:

sil·va, Genitiv: sil·vae

Aussprache:

IPA: []
Hörbeispiele:  silva (klassisches Latein) (Info)

Bedeutungen:

[1] Wald, Waldung, Forst
[2] Park
[3] Baum, Strauch

Beispiele:

[1] „praedium quod primum siet, si me rogabis, sic dicam: de omnibus agris optimoque loco iugera agri centum, vinea est prima, vel si vino multo est; secundo loco hortus irriguus; tertio salictum; quarto oletum; quinto pratum; sexto campus frumentarius; septimo silva caedua; octavo arbustum; nono glandaria silva.“ (Cato agr. 1,7)[1]
[2]
[3] „nos patriae finis et dulica linquimus arva: / nos patriam fugimus; tu, Tityre, lentus in umbra / formosam resonare doces Amaryllida silvas.“ (Verg. ecl. 1,3–5)[2]

Wortbildungen:

[1] silvestris

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Lateinischer Wikipedia-Artikel „silva
[1–3] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „silva“ (Zeno.org), Band 2, Spalte 2669–2670.
[1–3] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „silva

Quellen:

  1. Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 8.
  2. Publius Vergilius Maro; Silvia Ottaviano, Gian Biagio Conte (Herausgeber): Bucolica, Georgica. 1. Auflage. Walter de Gruyter, Berlin/New York 2013, ISBN 978-3-11-019608-5 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 37.