strix

strix (Latein)

Substantiv, f

Kasus Singular Plural
Nominativ strix strigēs
Genitiv strigis strigum
Dativ strigī strigibus
Akkusativ strigem strigēs
Vokativ strix strigēs
Ablativ strige strigibus

Worttrennung:

strix, Genitiv: stri·gis

Aussprache:

IPA: […]
Hörbeispiele: —

Bedeutungen:

[1] klassischlateinisch, Zoologie: Ohreule

Herkunft:

etymologisch verwandt mit altgriechisch στρίγξ (strinx☆) → grc[1]

Oberbegriffe:

[1] avis, bestia

Beispiele:

[1] „Ei homines cenas ubi coquont, quom condiunt,
Non condimentis condiunt, sed strigibus,
Vivis convivis intestina quae exedint.“[2]
[1] „Hanc volitent animae circum sua fata querentes
Ssemper et e tectis strix violenta canat:“[3]
[1] „illa dedit turpes raucis bubonibus umbras,
vulturis in ramis et strigis ova tulit.“[4]
[1] „est illis strigibus nomen; sed nominis huius
causa quod horrenda stridere nocte solent.“[5]
[1] „addit et exceptas luna pernocte pruinas
et strigis infames ipsis cum carnibus alas
inque virum soliti vultus mutare ferinos
ambigui prosecta lupi;“[6]

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „strix“ (Zeno.org) Band 2, Spalte 2823
[1] Josef Maria Stowasser, Michael Petschenig, Franz Skutsch: Stowasser. Lateinisch-deutsches Schulwörterbuch. Oldenbourg, München 1994, ISBN 3-486-13405-1 Seite 484

Quellen:

  1. ↑ Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „strix“ (Zeno.org) Band 2, Spalte 2823
  2. ↑ Titus Maccius Plautus, Pseudolus, 819–821
  3. ↑ Albius Tibullus, Elegiae, 1,5,51–52
  4. ↑ Publius Ovidius Naso, Amores, 1,14–15
  5. ↑ Publius Ovidius Naso, Fasti, 6,139–140
  6. ↑ Publius Ovidius Naso, Metamorphoses, 7,268–271