tangere
tangere (Latein)
Verb
| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | tangō |
| 2. Person Singular | tangis | |
| 3. Person Singular | tangit | |
| 1. Person Plural | tangimus | |
| 2. Person Plural | tangitis | |
| 3. Person Plural | tangunt | |
| Perfekt | 1. Person Singular | tetigī |
| Imperfekt | 1. Person Singular | tangēbam |
| Futur | 1. Person Singular | tangam |
| PPP | tactus | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | tangam |
| Imperativ | Singular | tange |
| Plural | tangite | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:tangere | ||
Worttrennung:
- tan·ge·re
Bedeutungen:
- [1] transitiv: in körperlichen Kontakt treten; berühren
- [2] transitiv: mit etwas berühren und eine Spur hinterlassen; bespritzen, beschmieren, benetzen
- [3] transitiv, übertragen: durch Kontakt schädigen; anrühren
Beispiele:
- [1] „caveto ne caro carnem tangat.“ (Cato agr. 162,2)[1]
- [2] „cum facies singula tracta, ubi depsueris, panno oleo uncto tangito et circumtergeto unguitoque;“ (Cato agr. 76,2)[2]
- [3] „nec tinia nec vermes tangent.“ (Cato agr. 162,3)[1]
Redewendungen:
- [1] acu tangere
Wortbildungen:
- tactilis, tactio, tactus, tagax
- attingere, contingere, obtingere, pertingere
Übersetzungen
[2] mit etwas berühren und eine Spur hinterlassen
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1, 2] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „tango“ (Zeno.org), Band 2, Spalte 3018-3019.
- [1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „tango“
- [1–3] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 2: M–Z, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „tango“ Seite 2100.
Quellen:
- 1 2 Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 116.
- ↑ Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 65–66.