vulneratio

vulneratio (Latein)

Substantiv, f

Kasus Singular Plural
Nominativ vulnerātio vulnerātiōnēs
Genitiv vulnerātiōnis vulnerātiōnum
Dativ vulnerātiōnī vulnerātiōnibus
Akkusativ vulnerātiōnem vulnerātiōnēs
Vokativ vulnerātio vulnerātiōnēs
Ablativ vulnerātiōne vulnerātiōnibus

Worttrennung:

vul·ne·ra·tio, Genitiv: vul·ne·ra·ti·o·nis

Bedeutungen:

[1] Handlung, eine Wunde zuzufügen; Verwundung, Verletzung

Herkunft:

Ableitung zu dem Verb vulnerare  la mit dem Suffix -tio  la[1]

Beispiele:

[1] „nam cum Antonius in hiberna venisset civitasque Atrebatiumin officio maneret, Commius, qui post illam vulnerationem, quam supra commemoravi, semper ad omnes motus paratus suis civibus esse consuesset, ne Consilia belli quaerentibus auctor armorum duxque deesset parente Romanis civitate, cum suis equitibus latrociniis se suosque alebat infestisque itineribus commeatus complures, in hiberna Romanorum qui comportabantur, intercipiebat.“ (Hirt. Gall. 8,47,2)[2]

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „vulneratio“ (Zeno.org), Band 2, Spalte 3561-3562.
[1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „vulneratio
[1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 2: M–Z, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „uulneratio“ Seite 2340.

Quellen:

  1. P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 2: M–Z, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „uulneratio“ Seite 2340.
  2. Gaius Iulius Caesar: Bellum Gallicum. In: Wolfgang Hering (Herausgeber): Commentarii. stereotype 1. Auflage. Vol. I, Walter de Gruyter, Berlin/New York 2008, ISBN 978-3-598-71127-5 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Erstauflage 1987), Seite 167.