Seite:Gott Wezels Zuchtruthe des Menschengeschlechts (Zweytes Bändchen).pdf/33

Fertig. Dieser Text wurde zweimal anhand der Quelle korrekturgelesen. Die Schreibweise folgt dem Originaltext.

ermangeln seine Treue zu schildern und wenn er gewonnen hatte, schlupfte er zur Gegenparthie und brachte die Plänchen sogleich wieder an.[1]

Die Ziege gab immer größere Räthsel auf. Zuweilen schien sie begeistert, fieng an zu stampfen, hob ihr niedliches, schöngelocktes Schwänzchen empor und wieß den klugen Herrmann auf die Zeiten, worin der geistvolle Quintilian zu leben die Ehre hatte.

Wenigstens glaubte der junge Klaus auch insofern Aehnlichkeiten an ihr zu entdecken.

Anmerkungen

  1. Oratio in Luc. Catilinam tertia. – Itaque hesterno die C. Flaccum et C. Pontinum praetores fortissimos, atque amantissimos reipubl. viros ad me vocavi: rem omnem exposui; quid fieri placeret ostendi. Illi autem, qui omnia de republica praeclara, atque egregia sentirent, sine recusatione, ac sine ulla mora negotium susceperunt et cum advesperasceret, occulte ad pontem Milvium pervenerunt: atque ibi in proximis villis ita bipartiti fuerunt, ut Tiberis inter eos, et pons interesset. Eodem autem et ipsi sine cujusquam suspicione multos forteis viros eduxerunt, et ego de praefectura Reatina complures delectos adolescenteis, quorum opera utor assidue in reip. praesidio cum gladiis miseram. Interim tertia fere vigilia exacta, cum jam pontem cum magno comitatu legati Allobrogum ingredi inciperent etc.
    In eadem oratione – Atque etiam supplicatio diis immortalibus pro singulari eorum merito meo nomine decreta est, Quirites: quod mihi primum post hanc urbem conditam togato contigit: et his decreta verbis est, quod urbem incendiis, caedo civeis, Italiam bello liberassem etc.
    (S. 198 MDZ München)