abigeare
abigeare (Latein)
Verb
| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | abigeō |
| 2. Person Singular | abigeās | |
| 3. Person Singular | abigeat | |
| 1. Person Plural | abigeāmus | |
| 2. Person Plural | abigeātis | |
| 3. Person Plural | abigeant | |
| Perfekt | 1. Person Singular | abigeāvī |
| Imperfekt | 1. Person Singular | abigeābam |
| Futur | 1. Person Singular | abigeābō |
| PPP | abigeātus | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | abigeem |
| Imperativ | Singular | abigeā |
| Plural | abigeāte | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:abigeare | ||
Nebenformen:
Worttrennung:
- ab·i·ge·a·re
Bedeutungen:
- [1] transitiv, spätlateinisch: an einen anderen Ort treiben; wegtreiben
Sinnverwandte Wörter:
- [1] abigere
Beispiele:
- [1] „Quod nos quoque hodie observamus, ut quos constet hic baptizatos esse et a nobis ad haereticos transisse, si postmodum peccato suo cognito et errore digesto ad veritatem et matricem redeant, satis sit in paenitentiam manum inponere, ut quia ovis iam fuerat, hanc ovem abigeiatam et errabundam in ovile suum pastor recipiat.“ (Cypr. epist. 71,2,2)[1]
Wortbildungen:
Übersetzungen
[1] an einen anderen Ort treiben
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „abigeo“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 18.
- [1] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „abigeo“ Spalte 94.
Quellen:
- ↑ Sanctus Cyprianus Episcopus; G. F. Diercks (Herausgeber): Opera. Pars III, 2: Epistularium (Epistulae 58–81 et appendix epistulas V complectens quarum II dubiae sunt III suppositiciae), Brepolis, Turnholt 1996 (Corpus Christanorum, Series Latina, Band III C), Seite 518–519.