abnuere

abnuere (Latein)

Verb

Zeitform Person Wortform
Präsens 1. Person Singular abnuō
2. Person Singularabnuis
3. Person Singularabnuit
1. Person Pluralabnuimus
2. Person Pluralabnuitis
3. Person Pluralabnuunt
Perfekt 1. Person Singularabnuī
Imperfekt 1. Person Singularabnuēbam
Futur 1. Person Singularabnuam
PPP
Konjunktiv Präsens 1. Person Singularabnuam
Imperativ Singularabnue
Pluralabnuite
Alle weiteren Formen: Flexion:abnuere

Worttrennung:

ab·nu·e·re

Bedeutungen:

[1] intransitiv: mit dem Kopf schütteln, um seine Ablehnung auszudrücken; den Kopf schütteln, abwinken
[2] transitiv: ablehnen, bestreiten, verneinen

Herkunft:

Ableitung zu dem nicht als Simplex bezeugten Verb *nuere (siehe nutare  la) mit dem Präfix ab-  la[1]

Sinnverwandte Wörter:

[2] abdicere, negare

Gegenwörter:

[1] annuere

Beispiele:

[1] „ubi cenamus? inquam. atque illi abnuont.“ (Plaut. Cap. 481)[2]
[1] „quid si de vostro quippiam orem? abnuont.“ (Plaut. Truc. 6)[3]
[2] „abnuere, negitare adeo me natum suom.“ (Plaut. Merc. 50)[2]
[2] „Non abnuo, non recuso, vosque obsecro, iudices, ut vestra beneficia, quae in me contulistis, aut in huius salute augeatis aut in eiusdem exitio occasura esse videatis.“ (Cic. Mil. 100)[4]
[2] „Ego autem arbitror, quamquam admodum delectatus sum eius oratione perpetua, tamen commodius, cum in rebus singulis insistas et intellegas quid quisque concedat, quid abnuat, ex rebus concessis concludi quod velis et ad exitum perveniri.“ (Cic. fin. 2,3)[5]

Wortbildungen:

abnuitio

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1, 2] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „abnuo“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 22-23.
[1, 2] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „abnuo
[1, 2] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „abnuo“ Seite 9.

Quellen:

  1. P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „abnuo“ Seite 9.
  2. 1 2 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
  3. Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus II: Miles Gloriosus, Mostellaria, Persa, Poenulus, Pseudolus, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus, Vidularia, Fragmenta, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
  4. Marcus Tullius Cicero: Orationes: Pro Milone, Pro Marcello, Pro Ligario, Pro rege Deiotaro, Philippicae I–XIV. In: Albert Curtis Clark (Herausgeber): Orationes. 1. Auflage. Tomus VI, Clarendon Press, Oxford 1900 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis; ohne Seitenangabe)
  5. Marcus Tullius Cicero: De finibus bonorum et malorum. In: Claudio Moreschini (Herausgeber): Scripta quae manserunt omnia. stereotype 1. Auflage. Fasc. 43, K. G. Saur, München/Leipzig 2005, ISBN 3-598-71280-4 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 34.