accire
accire (Latein)
Verb
| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | acciō |
| 2. Person Singular | accīs | |
| 3. Person Singular | accit | |
| 1. Person Plural | accīmus | |
| 2. Person Plural | accītis | |
| 3. Person Plural | acciunt | |
| Perfekt | 1. Person Singular | accīvī acciī |
| Imperfekt | 1. Person Singular | acciēbam |
| Futur | 1. Person Singular | acciam |
| PPP | accītus | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | acciam |
| Imperativ | Singular | accī |
| Plural | accīte | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:accire | ||
Worttrennung:
- ac·ci·re
Bedeutungen:
- [1] transitiv: jemanden kommen lassen, jemanden erscheinen lassen; herbeirufen, herbeiholen
Herkunft:
Sinnverwandte Wörter:
- [1] arcessere
Beispiele:
- [1] „Cuius vos tumulti causa accierim et quid parem, animum advortito.“ (Acc. trag. 485)[2]
- [1] „vos modo curate, ego illum probe iam oneratum huc acciebo.“ (Plaut. Mil. 935)[3]
- [1] „quare hic accenso, illic praeconi dicit, haec est causa: in aliquot rebus item ut praeco accensus acciebat, a quo accensus quoque dictus.“ (Varro ling. 6,89)[4]
Wortbildungen:
- accitus
Übersetzungen
[1] jemanden kommen lassen, jemanden erscheinen lassen
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „accio“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 60.
- [1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „accio“
- [1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accio“ Seite 23.
- [1] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „accieo et accio“ Spalte 299–302.
Quellen:
- ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accio“ Seite 23.
- ↑ Otto Ribbeck (Herausgeber): Scaenicae Romanorum poesis fragmenta. 3. Auflage. Band 1: Tragicorum Fragmenta, B. G. Teubner, Leipzig 1897 (Internet Archive), Seite 230.
- ↑ Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus II: Miles Gloriosus, Mostellaria, Persa, Poenulus, Pseudolus, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus, Vidularia, Fragmenta, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
- ↑ Marcus Terentius Varro; Georg Goetz, Fritz Schöll (Herausgeber): De lingua Latina. Quae supersunt. Accedunt grammaticorum Varronis librorum fragmenta. 1. Auflage. B. G. Teubner, Leipzig 1910 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Internet Archive), Seite 88.