accire

accire (Latein)

Verb

Zeitform Person Wortform
Präsens 1. Person Singular acciō
2. Person Singularaccīs
3. Person Singularaccit
1. Person Pluralaccīmus
2. Person Pluralaccītis
3. Person Pluralacciunt
Perfekt 1. Person Singularaccīvī
acciī
Imperfekt 1. Person Singularacciēbam
Futur 1. Person Singularacciam
PPP accītus
Konjunktiv Präsens 1. Person Singularacciam
Imperativ Singularaccī
Pluralaccīte
Alle weiteren Formen: Flexion:accire

Worttrennung:

ac·ci·re

Bedeutungen:

[1] transitiv: jemanden kommen lassen, jemanden erscheinen lassen; herbeirufen, herbeiholen

Herkunft:

Ableitung zu dem Verb ciere  la mit dem Präfix ad-  la[1]

Sinnverwandte Wörter:

[1] arcessere

Beispiele:

[1] „Cuius vos tumulti causa accierim et quid parem, animum advortito.“ (Acc. trag. 485)[2]
[1] „vos modo curate, ego illum probe iam oneratum huc acciebo.“ (Plaut. Mil. 935)[3]
[1] „quare hic accenso, illic praeconi dicit, haec est causa: in aliquot rebus item ut praeco accensus acciebat, a quo accensus quoque dictus.“ (Varro ling. 6,89)[4]

Wortbildungen:

accitus

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „accio“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 60.
[1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „accio
[1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accio“ Seite 23.
[1] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „accieo et accio“ Spalte 299–302.

Quellen:

  1. P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accio“ Seite 23.
  2. Otto Ribbeck (Herausgeber): Scaenicae Romanorum poesis fragmenta. 3. Auflage. Band 1: Tragicorum Fragmenta, B. G. Teubner, Leipzig 1897 (Internet Archive), Seite 230.
  3. Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus II: Miles Gloriosus, Mostellaria, Persa, Poenulus, Pseudolus, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus, Vidularia, Fragmenta, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
  4. Marcus Terentius Varro; Georg Goetz, Fritz Schöll (Herausgeber): De lingua Latina. Quae supersunt. Accedunt grammaticorum Varronis librorum fragmenta. 1. Auflage. B. G. Teubner, Leipzig 1910 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Internet Archive), Seite 88.