accommodare
accommodare (Latein)
Verb
| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | accommodō |
| 2. Person Singular | accommodās | |
| 3. Person Singular | accommodat | |
| 1. Person Plural | accommodāmus | |
| 2. Person Plural | accommodātis | |
| 3. Person Plural | accommodant | |
| Perfekt | 1. Person Singular | accommodāvī |
| Imperfekt | 1. Person Singular | accommodābam |
| Futur | 1. Person Singular | accommodābō |
| PPP | accommodātus | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | accommodem |
| Imperativ | Singular | accommodā |
| Plural | accommodāte | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:accommodare | ||
Alternative Schreibweisen:
- adcommodare
Worttrennung:
- ac·com·mo·da·re
Bedeutungen:
- [1] transitiv: anlegen, anfügen, aufsetzen, auflegen
- [2] transitiv, Technik: einstellen, zusammensetzen
Herkunft:
Beispiele:
- [1] „quid ego nunc agam, / nisi uti sarcinam constringam et clupeum ad dorsum accommodem.“ (Plaut. Trin. 718–719)[2]
- [1] „Tunc silvestrum exuvias laevo pictas lateri accommodant.“ (Acc. trag. 256)[3]
- [1] „Pars frena tensae atque ori equorum accommodant.“ (Acc. trag. 687)[4]
- [1] „temporis tanta fuit exiguitas hostiumque tam paratus ad dimicandum animus, ut non modo ad insignia accommodanda, sed etiam ad galeas induendas scutisque tegimenta detrahenda tempus defuerit.“ (Caes. Gall. 2,21,5)[5]
- [2] „Trapetum hoc modo accommodare oportet: librator uti statuatur, pariter ab labris; digitum minimum orbem abesse oportet ab solo mortari.“ (Cato agr. 22,1)[6]
- [2] „domi melius concinnatur et accommodatur,“ (Cato agr. 22,3)[6]
Wortbildungen:
- accommodatio, accommodativus, accommodatus
Übersetzungen
[2] transitiv, Technik: einstellen, zusammensetzen
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „accommodo“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 67.
- [1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „accommodo“
- [1, 2] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accommodo“ Seite 25–26.
- [1] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „accommodo“ Spalte 330–333.
Quellen:
- ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accommodo“ Seite 25–26.
- ↑ Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus II: Miles Gloriosus, Mostellaria, Persa, Poenulus, Pseudolus, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus, Vidularia, Fragmenta, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
- ↑ Otto Ribbeck (Herausgeber): Scaenicae Romanorum poesis fragmenta. 3. Auflage. Band 1: Tragicorum Fragmenta, B. G. Teubner, Leipzig 1897 (Internet Archive), Seite 195.
- ↑ Otto Ribbeck (Herausgeber): Scaenicae Romanorum poesis fragmenta. 3. Auflage. Band 1: Tragicorum Fragmenta, B. G. Teubner, Leipzig 1897 (Internet Archive), Seite 260.
- ↑ Gaius Iulius Caesar: Bellum Gallicum. In: Wolfgang Hering (Herausgeber): Commentarii. stereotype 1. Auflage. Vol. I, Walter de Gruyter, Berlin/New York 2008, ISBN 978-3-598-71127-5 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Erstauflage 1987), Seite 34.
- 1 2 Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 33.