accubuo
accubuo (Latein)
Adverb
| Positiv | Komparativ | Superlativ |
|---|---|---|
| accubuō | — | — |
Worttrennung:
- ac·cu·buo, keine Steigerung
Bedeutungen:
- [1] in liegender Position; anliegend, beiliegend
Herkunft:
- Ableitung zu dem Verb accubare → la als scherzhafter Neologismus in Analogie zu dem Adverb assiduo → la[1][2]
Beispiele:
- [1] „Ph. postid ego tecum, mea voluptas, usque ero / adsiduo. Di. immo hercle vero accubuo mavelim.“ (Plaut. Truc. 421–422)[3]
Übersetzungen
[1] in liegender Position
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „accubuo“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 69.
- [1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „accubuo“
- [1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accubuo“ Seite 26.
- [1] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „accubuo“ Spalte 340.
Quellen:
- ↑ Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „accubuo“ Spalte 340.
- ↑ Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „accubuo“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 69.
- ↑ Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus II: Miles Gloriosus, Mostellaria, Persa, Poenulus, Pseudolus, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus, Vidularia, Fragmenta, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).