accubare
accubare (Latein)
Verb
| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | accubō |
| 2. Person Singular | accubās | |
| 3. Person Singular | accubat | |
| 1. Person Plural | accubāmus | |
| 2. Person Plural | accubātis | |
| 3. Person Plural | accubant | |
| Perfekt | 1. Person Singular | — |
| Imperfekt | 1. Person Singular | accubābam |
| Futur | 1. Person Singular | accubābō |
| PPP | — | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | accubem |
| Imperativ | Singular | accubā |
| Plural | accubāte | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:accubare | ||
Worttrennung:
- ac·cu·ba·re
Bedeutungen:
- [1] intransitiv: am Tisch liegen, gelagert sein
- [2] intransitiv: im Bett oder zur Ruhe irgendwo liegen
Herkunft:
Sinnverwandte Wörter:
- [1] epulari
Beispiele:
- [1] „numquidnam tibi molestumst, gnate mi, si haec nunc mecum accubat?“ (Plaut. Asin. 830)[2]
- [1] „possis, si forte accubantem tuom virum conspexeris / cum corona amplexum amicam, si videas, cognoscere?“ (Plaut. Asin. 878–879)[2]
- [1] „ubi mi pro equo lectus detur, scortum pro scuto accubet?“ (Plaut. Bacch. 72)[2]
- [1] „hau consimili ingenio atque ille est qui in lupanari accubat.“ (Plaut. Bacch. 454)[2]
- [1] „Venerem, amorem amoenitatemque accubans exerceo.“ (Plaut. Mil. 651)[3]
- [1] „illos accubantis, potantis, amantis / cum scortis reliqui et meum scortum ibidem / cordi atciuc animo suo opsequentis.“ (Plaut. Pseud. 1271–1272a)[3]
- [2] „delicatum te hodie faciam, cum catello ut accubes, / ferreo ego dico.“ (Plaut. Curc. 691–692)[2]
- [2] „Th. fecisti commode, bene ambula. / Tranio, age, canem istanc a foribus abducant face, / etsi non metuenda est. Tr. quin tu illam aspice ut placide accubat; / nisi molestum vis videri te atque ignavom.“ (Plaut. Most. 853–856)[3]
Wortbildungen:
Übersetzungen
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1, 2] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „accubo“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 69.
- [1, 2] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „accubo“
- [1, 2] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accubo“ Seite 26.
- [1, 2] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „accubo“ Spalte 339–340.
Quellen:
- ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accubo“ Seite 26.
- 1 2 3 4 5 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
- 1 2 3 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus II: Miles Gloriosus, Mostellaria, Persa, Poenulus, Pseudolus, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus, Vidularia, Fragmenta, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).