accumbere
accumbere (Latein)
Verb
| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | accumbō |
| 2. Person Singular | accumbis | |
| 3. Person Singular | accumbit | |
| 1. Person Plural | accumbimus | |
| 2. Person Plural | accumbitis | |
| 3. Person Plural | accumbunt | |
| Perfekt | 1. Person Singular | accubuī |
| Imperfekt | 1. Person Singular | accumbēbam |
| Futur | 1. Person Singular | accumbam |
| PPP | accubitus | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | accumbam |
| Imperativ | Singular | accumbe |
| Plural | accumbite | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:accumbere | ||
Worttrennung:
- ac·cum·be·re
Bedeutungen:
- [1] intransitiv: sich (zum Essen) an einen Tisch hinlegen, Platz nehmen
- [2] transitiv: sich an etwas legen, Platz an etwas nehmen
- [3] intransitiv: sich (in einem Bett) zur Ruhe legen; sich hinlegen
- [4] intransitiv, transitiv, mit Dativ: mit jemandem Geschlechtsverkehr haben; mit jemandem schlafen
Herkunft:
Sinnverwandte Wörter:
Beispiele:
- [1] „Al. lavisti. Am. quid postquam lavi? Al. accubuisti. So. eugae optume! / nunc exquire. Am. ne interpella. perge porro dicere. / Al. cena adposita est; cenavisti mecum, ego accubui simul.“ (Plaut. Amph. 802–804)[2]
- [1] „quid si apud te eveniat desubito prandium aut potatio / forte aut cena, ut solet in istis fieri conciliabulis, / ubi ego tum accumbam? Ba. apud me, mi anime, ut lepidus cum lepida accubet.“ (Plaut. Bacch. 79–81)[2]
- [1] „cocta sunt, iube ire accubitum.“ (Plaut. Men. 225)[2]
- [2] „Ne cum tyranno quisquam epulandi gratia / Accumbat mensam aut eandem vescatur dapem.“ (Acc. trag. 217–218)[3]
- [3] „face ut accumbam, accede, adiuta.“ (Plaut. Truc. 478)[4]
- [4] „prandi, potavi, scortum accubui, apstuli / hanc, quoiius heres numquam erit post hunc diem.“ (Plaut. Men. 476–477)[2]
Wortbildungen:
Übersetzungen
[1] sich (zum Essen) an einen Tisch hinlegen
|
[2] sich an etwas legen, Platz an etwas nehmen
|
[3] sich (in einem Bett) zur Ruhe legen
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1–4] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „accumbo“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 69.
- [1, 3, 4] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „accumbo“
- [1–4] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accumbo“ Seite 26.
- [1–4] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „accumbo“ Spalte 340.
Quellen:
- ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accumbo“ Seite 26.
- 1 2 3 4 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
- ↑ Otto Ribbeck (Herausgeber): Scaenicae Romanorum poesis fragmenta. 3. Auflage. Band 1: Tragicorum Fragmenta, B. G. Teubner, Leipzig 1897 (Internet Archive), Seite 189.
- ↑ Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus II: Miles Gloriosus, Mostellaria, Persa, Poenulus, Pseudolus, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus, Vidularia, Fragmenta, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).