accurare

accurare (Latein)

Verb

Zeitform Person Wortform
Präsens 1. Person Singular accūrō
2. Person Singularaccūrās
3. Person Singularaccūrat
1. Person Pluralaccūrāmus
2. Person Pluralaccūrātis
3. Person Pluralaccūrant
Perfekt 1. Person Singularaccūrāvī
Imperfekt 1. Person Singularaccūrābam
Futur 1. Person Singularaccūrābō
PPP accūrātus
Konjunktiv Präsens 1. Person Singularaccūrem
Imperativ Singularaccūrā
Pluralaccūrāte
Alle weiteren Formen: Flexion:accurare

Alternative Schreibweisen:

adcurare

Worttrennung:

ac·cu·ra·re

Bedeutungen:

[1] transitiv: mit Sorgfalt behandenln, sorgfältig betreiben
[2] transitiv: jemandes Bedürfnissen nachkommen; bewirten

Herkunft:

Ableitung zu dem Verb curare  la mit dem Präfix ad-  la[1]

Beispiele:

[1] „meum pensum ego lepide accurabo: quam odiosum est mortem amplexari!“ (Plaut. Bacch. 1152)[2]
[1] „ille, quod in se fuit, accuratum habuit quod posset mali / faceret in me, inconciliaret copias omnis meas.“ (Plaut. Bacch. 550–551)[2]
[1] „iube igitur tribu’ nobis apud te prandium accurarier“ (Plaut. Men. 208)[2]
[1] „enim vero illud praecauendumst atque adcurandumst mihi;“ (Plaut. Men. 860)[2]
[1] „atque adeo, ut ne legi fraudem faciant aleariae, / adcuratote ut sine talis donii agitent convivium.“ (Plaut. Poen. 164–165)[3]
[1] „immo ut ipse nobis dixit, quo accures magis, / trecentos nummos Philippos portat praesidi.“ (Plaut. Poen. 669–670)[3]
[1] „sed ego quae tibi bona dabo et faciam, / si hanc sobrie rem accurassis!“ (Plaut. Pseud. 938–939)[3]
[2] „remeabo intro, ut adcurentur advenientes hospites.“ (Plaut. Epid. 662)[2]

Wortbildungen:

accuratio, accuratus

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1, 2] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „accuro“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 70.
[1, 2] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „accuro
[1, 2] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accuro“ Seite 26.
[1, 2] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „accuro“ Spalte 342–343.

Quellen:

  1. P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accuro“ Seite 26.
  2. 1 2 3 4 5 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
  3. 1 2 3 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus II: Miles Gloriosus, Mostellaria, Persa, Poenulus, Pseudolus, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus, Vidularia, Fragmenta, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).

Ähnliche Wörter (Latein):

ähnlich geschrieben und/oder ausgesprochen: accurrere