accurare
accurare (Latein)
Verb
| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | accūrō |
| 2. Person Singular | accūrās | |
| 3. Person Singular | accūrat | |
| 1. Person Plural | accūrāmus | |
| 2. Person Plural | accūrātis | |
| 3. Person Plural | accūrant | |
| Perfekt | 1. Person Singular | accūrāvī |
| Imperfekt | 1. Person Singular | accūrābam |
| Futur | 1. Person Singular | accūrābō |
| PPP | accūrātus | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | accūrem |
| Imperativ | Singular | accūrā |
| Plural | accūrāte | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:accurare | ||
Alternative Schreibweisen:
- adcurare
Worttrennung:
- ac·cu·ra·re
Bedeutungen:
- [1] transitiv: mit Sorgfalt behandenln, sorgfältig betreiben
- [2] transitiv: jemandes Bedürfnissen nachkommen; bewirten
Herkunft:
Beispiele:
- [1] „meum pensum ego lepide accurabo: quam odiosum est mortem amplexari!“ (Plaut. Bacch. 1152)[2]
- [1] „ille, quod in se fuit, accuratum habuit quod posset mali / faceret in me, inconciliaret copias omnis meas.“ (Plaut. Bacch. 550–551)[2]
- [1] „iube igitur tribu’ nobis apud te prandium accurarier“ (Plaut. Men. 208)[2]
- [1] „enim vero illud praecauendumst atque adcurandumst mihi;“ (Plaut. Men. 860)[2]
- [1] „atque adeo, ut ne legi fraudem faciant aleariae, / adcuratote ut sine talis donii agitent convivium.“ (Plaut. Poen. 164–165)[3]
- [1] „immo ut ipse nobis dixit, quo accures magis, / trecentos nummos Philippos portat praesidi.“ (Plaut. Poen. 669–670)[3]
- [1] „sed ego quae tibi bona dabo et faciam, / si hanc sobrie rem accurassis!“ (Plaut. Pseud. 938–939)[3]
- [2] „remeabo intro, ut adcurentur advenientes hospites.“ (Plaut. Epid. 662)[2]
Wortbildungen:
- accuratio, accuratus
Übersetzungen
[1] mit Sorgfalt behandenln, sorgfältig betreiben
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1, 2] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „accuro“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 70.
- [1, 2] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „accuro“
- [1, 2] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accuro“ Seite 26.
- [1, 2] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 1. Band A – Amyzon, Teubner, Leipzig 1900, ISBN 3-322-00000-1, „accuro“ Spalte 342–343.
Quellen:
- ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accuro“ Seite 26.
- 1 2 3 4 5 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
- 1 2 3 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus II: Miles Gloriosus, Mostellaria, Persa, Poenulus, Pseudolus, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus, Vidularia, Fragmenta, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
Ähnliche Wörter (Latein):
- ähnlich geschrieben und/oder ausgesprochen: accurrere