adventus

adventus (Latein)

Substantiv, m

Kasus Singular Plural
Nominativ adventus adventūs
Genitiv adventūs adventuum
Dativ adventuī adventibus
Akkusativ adventum adventūs
Vokativ adventus adventūs
Ablativ adventū adventibus

Worttrennung:

ad·ven·tus, Genitiv: ad·ven·tus

Bedeutungen:

[1] Ankunft, Eintreffen

Herkunft:

Ableitung zu dem Verb advenire → la mit dem Suffix -tus → la[1]

Gegenwörter:

[1] abitus, decessio, discessus, profectio, reditus

Beispiele:

[1] „plus aegri ex abitu viri, quam ex adventu voluptati’ cepi.“ (Plaut. Amph. 641)[2]
[1] „huc autem quom extemplo adventum adporto, ilico / Amphitruo fio et vestitum immuto meum.“ (Plaut. Amph. 865–866)[2]
[1] „hoc amplius, quo modo vilicam uti oportet et quo modo eae imperari oportet, uti adventu domini quae opus sunt parentur curenturque diligenter.“ (Cato agr. 142)[3]

Entlehnungen:

deutsch: Advent; englisch: advent[4]; polnisch: adwent

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Lateinischer Wikipedia-Artikel „adventus“
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „adventus“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 157.
[1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „adventus“
[1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „aduentus“ Seite 62.

Quellen:

  1. ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „aduentus“ Seite 62.
  2. 1 2 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
  3. ↑ Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 95.
  4. ↑ Online Etymology Dictionary „advent“

Konjugierte Form

Worttrennung:

ad·ven·tus

Grammatische Merkmale:

  • Partizip Perfekt Passiv (PPP), Nominativ Singular Maskulinum des Verbs advenire
adventus ist eine flektierte Form von advenire.
Die gesamte Konjugation findest du auf der Seite Flexion:advenire.
Alle weiteren Informationen findest du im Haupteintrag advenire.
Bitte nimm Ergänzungen deshalb auch nur dort vor.